9. Είν' η γνώση που μας κάνει ασυμβίβαστους

   

Δύσκολο το ταξίδι που επιλέξαμε κι ακόμα πιο μακρύς ο δρόμος ... μεγαλύτερη η μοναξιά όταν αντιλαμβάνεσαι τη διαφορετική γλώσσα που μιλάνε οι περισσότεροι άνθρωποι. Ανύπαρκτες οι χαρές όταν έχεις καταργήσει το εδώ, αλλά δεν είσαι ούτε αλλού. Αυτό το «μεταξύ» νομίζω είναι χειρότερο κι απ' την άγνοια. Ίσως οι απαιτήσεις μας μεγαλώνουν και τίποτα πια δεν φτάνει. Ίσως οι ελλείψεις μας φαντάζουν τραγικότερες.

Πώς να μην καταλάβω την αγωνία της Μ.; Πώς να μην με πονάει η αναζήτηση που οι πολλοί της διδάσκουν; Πιο πολύ με πληγώνει ότι και εκείνη πιστεύει ότι θα βρει την ευτυχία στο σχήμα «γάμος--παιδιά» ... Είναι γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ειλικρινείς: μιλούν για όλα αυτά, σαν να είναι τα σημαντικότερα γεγονότα, ακόμα κι όταν μέσα τους έχουν αναθεωρήσει ... Και τότε ακόμα, φοβούνται να δουν το κενό που υπάρχει μέσα τους, φοβούνται να δουν την έλλειψη στη ζωή τους, και έτσι πολύ φυσικά περνούν και στα παιδιά τους την ίδια λαχτάρα.

 

 

Ίσως οι άνθρωποι θέλουν να δουν κι άλλους ανθρώπους ανικανοποίητους ... Είναι αλήθεια πως είναι πολύ μπερδεμένοι και ίσως λένε μέσα τους πως μόνο γι' αυτούς δεν πέτυχε η συνταγή ... ίσως να μη σκέφτηκαν ποτέ πως μπορεί η συνταγή νάναι λάθος ... Έμαθαν στη ζωή τους να κάνουν τα ίδια που κάνουν και οι άλλοι, και η νεύρωση τούς έγινε πατρίδα ...

Θεέ μου, φύλαγε τα παιδιά από λάθος πρότυπα. Ό,τι κάνουν ας είναι από αγάπη, για νάναι γλυκός ο πόνος. Τα λάθη από αγάπη γίνονται δρόμοι για να βρει κανείς το Θεό, ενώ τα άλλα σε στεγνώνουν και δεν ανθίζεις ποτέ ... ή τουλάχιστον ανθίζεις πολύ πιο αργά. Φιλιά.