10. Αυτοί που συνέχεια ανανεώνουν
την αυταπάτη ...

 

Τι έγινε μωρό μου; Πού χαθήκαμε, σε ποιες ατέλειωτες μοναξιές δερνόμαστε, χωρίς ούτε καν να το συνειδητοποιούμε πάντα; Πού μας πάει η ζωή και πού είναι οι αντιστάσεις μας; Έχω αφεθεί σ' ένα άσκοπο πηγαινέλα μ' ένα μόνιμο αίσθημα ματαιότητας ... ίσως είναι το καλοκαίρι, ίσως η προσωπική μου στιγμή άγγιξε και πάλι το μηδέν, θα φανεί ...

Ο Δρόμος είναι μελαγχολικός ... Ίσως για κάποιους να μη συμβαίνει έτσι ... είναι αυτοί που συνέχεια ανανεώνουν την αυταπάτη ... είναι που κάθε μέρα βλέπουν διαφορετικά ... είναι οι «τυχεροί» της ζωής, οι μόνιμα «ερωτευμένοι» με το τίποτα.

Είναι αυτοί που δεν δυσκολεύονται να μπουν στα καθημερινά με το ίδιο ενδιαφέρον της πρώτης φοράς, της στιγμής που νόμισαν σημαντικά τα ασήμαντα. Έτσι πρέπει να είναι οι άνθρωποι για να αντέχουν. Έτσι μπορείς και όλα τα βλέπεις με καινούργια προοπτική.

Νομίζω πως αυτό δεν το ελέγχεις. Είναι ένα απ' τα συστατικά σου και έρχεται πάντα όταν νομίζεις πως έφυγε οριστικά. Δεν υπάρχει οριστικά φαίνεται, δεν υπάρχει καμία λέξη ακραία σε διάρκεια. Οι μόνες λέξεις που διαρκούν είναι αυτές όπως το «νομίζω» ή «μπορεί». Δεν υπάρχει το «ποτέ» και βέβαια ούτε το «τίποτα». Έτσι λέω τώρα, ίσως αύριο να είναι διαφορετικά. Αυτοκαταργούμαι συνεχώς, φαίνεται είναι η εποχή μου, εγώ που νόμιζα πως κατέληξα κάπου. Τι ειρωνεία ...

Παρ' όλα αυτά, εγώ σκέφτομαι! Τις σχέσεις με όλους τους ανθρώπους ... Με ποιον έχω μεγαλύτερη συγγένεια; Με σένα βέβαια ... απόλυτη πνευματική επαφή, αυτό που δεν είχα ποτέ, αυτό που έφτιαχνα για να νομίζω πως το βρήκα. Μια ζωή για να καταλάβω την πλάνη των απεγνωσμένων αναζητήσεων ... πάλι καλά που δεν έφυγα χωρίς να νιώσω την αλήθεια. Αυτή η ζωή για σένα, για μένα, είναι μια προετοιμασία για ό,τι θα ακολουθήσει ... αυτή η ζωή είναι η αφετηρία των επερχόμενων μεγάλων γεγονότων ... τώρα λειαίνεται το υλικό για να αντέξει μεγάλες δονήσεις, οπότε μετά όλα θα είναι ευκολότερα!