16. Διάτρητοι από τα σκάγια και ελαφρείς ...

   

Τα πιο μικρά πράγματα μεγαλώνουν όταν οι προσδοκίες μας από τους άλλους είναι πολλές ... Εδώ είμαστε μόνοι μας, όσο κι αν νομίζουμε πως έχουμε παρέα ... «Θυμάμαι» όταν ήρθα και γνωρίζω όταν φύγω την πραγματικότητα της μοναξιάς μου.

Όλα τα άλλα είναι ευχάριστα διαλείμματα για να αντέξουμε τη διαδρομή που είναι ό,τι πιο δύσκολο έχει επινοήσει η θεία βούληση ...

Γι' αυτό και δεν αντέχω την καταδίκη πράξεων και συμπεριφορών.

Αν όλοι σκεφτόμασταν το βάρος της διαδρομής του καθενός και τις αντοχές του, τότε θα βλέπαμε πως οι κινήσεις του είναι οι δυνατότητές του να αμυνθεί. «Κουλές» κάποιες φορές, ασύμφορες για τη ζωή του, μα κατα-δικές του, γι' αυτό σκληρά μαθήματα μόνο προς τον ίδιο. Βέβαια τι πιο φυσικό τα σκάγια να πληγώνουν και τους γύρω του, μα το πλάνο δουλεύει κυκλικά, ούτως ή άλλως ...

Οι «άξιοι» άνθρωποι είναι διάτρητοι από τα σκάγια, γι' αυτό έχουν ελαφρύνει και μπορούν να φύγουν και να δουν την αληθινή πραγματικότητα που όλοι ψάχνουν ... Όσο πιο πολύ πονάς τόσο ανεβαίνεις στις σφαίρες που στόχευες, ασυνείδητα πάντα ... Όταν μπορώ και νιώθω έτσι, λιώνω από αγάπη για τους ανθρώπους και τους δικαιολογώ απόλυτα.