17. «Ψάχνοντας για τον μεγάλο έρωτα»
ή όταν η διαφυγή γίνεται φυλακή ...

 

Όταν κάποτε είδα τη ματαιότητα των «δυνατών» συναισθημάτων, έφτασα να λειτουργώ παρορμητικά πιστεύοντας στο τίποτα ... Ήταν η πιο περίεργη εποχή, για μένα τουλάχιστον, συναισθηματικά. Μου δόθηκαν δυνατές συγκινήσεις σε μια εποχή συνεχούς αμφισβήτησης.

Τότε ήταν που άφησα το σώμα μου να λειτουργεί χωρίς το μυαλό να κουράζεται ... ήθελα να τιμωρήσω το ρομαντισμό μου και τη δυσκολία μου να ξεχνώ ό,τι νόμιζα πως με πρόδωσε ...

Στην ουσία, εγώ είχα το πρόβλημα, μα ήθελα να το μετατοπίζω. Έφτασε όμως σύντομα, ό,τι έκανα να γυρίζει καταπάνω μου, χαλώντας κι αυτές ακόμα τις «αυθεντικές», όπως τις έλεγα, στιγμές. Η διαφυγή μου έγινε φυλακή εφόσον δεν μου χάριζε ηρεμία. Και η ηρεμία ήθελε χρόνο να επανέλθει, όπως ξέρω τώρα, και όχι εκτόνωση σεξουαλική που κράταγε τόσο λίγο όσο για να με παρασύρει σε λάθος εκτιμήσεις. Τώρα τι μ' έπιασε και αναλύομαι; Είναι που σ' αγαπώ και μόνο τότε μπορώ να «εξομολογούμαι» μήπως και εξιλεωθώ ...

Μου έχει μείνει όμως αυτή η ζωώδης έλξη, που με κατάτρωγε στην κυριολεξία ... Ήταν η εποχή του ενστίκτου, που με παρέσυρε νομίζοντας κάποιες κρυφά φορτισμένες στιγμές, να πιστεύω πως ζω έναν μεγάλο έρωτα! Αηδίες. Ο Έρωτας θέλει απ' όλα ...

Αυτό ήταν απλώς κατανόηση του κορμιού μου, που δεν είχε δοκιμάσει κάτι παρόμοιο. Η ζωή είναι μία συνεχής πλάνη ... Ακόμα κι αυτά που γράφω είναι μία χρονική πλάνη. Από στιγμή σε στιγμή όλα αλλάζουν ... αυτό είναι γνωστό. Ποιος σου είπε πώς ό,τι νιώθω τώρα ισχύει; Οι προσεκτικές κινήσεις βέβαια σε γλιτώνουν σχεδόν πάντα από βέβαιη απογοήτευση.