Βλέπω το «χρόνο» να τρέχει πιο γρήγορα ... φτιάχνει κοντινούς δρόμους για γνώση. Εσύ τι λες; Δεν μας αφήνουν χωρίς δουλειά ... επιταχύνθηκε ο «δρόμος» φαίνεται ... έτσι για να τελειώνουμε με τα «μικρά», που βέβαια είναι μεγάλα! Μεγάλα για όσους ξέρουν να παρατηρούν. Και τώρα εμείς περνάμε αυτή τη φάση που ακόμα και μια σύσπαση δεν διαφεύγει.

Κινούμαι αφηρημένα λες και ό,τι με κινεί, με ελέγχει απόλυτα. Όλα που κάνω είναι επαναλήψεις χωρίς εμφανή λόγο και όλα που σκέφτομαι είναι σκόρπιες εικόνες κάποιου άλλου ανθρώπου που τελικά είμαι εγώ.

Έχω τόσο μπερδέψει τις στιγμές και τους χρόνους που με σημάδεψαν, που χρειάζεται προσπάθεια να βρω μια άκρη. Τι ήταν τελικά το πιο όμορφο και τι το πιο πικρό; Έχω τη βεβαιότητα του ίδιου νομίσματος γιατί και τα δύο είχαν μια έντονη γεύση. Με σιγουριά σου λέω όμως, πως οι πίκρες σε στέλνουν με βία μπροστά ενώ οι «χαρές» σ' αφήνουν στάσιμο. Κι όμως όλοι αυτό επιζητούμε, γιατί τελικά γνωρίζουμε τη δυσκολία του δρόμου της γνώσης. Ευτυχώς βέβαια που τελικά αυτό δεν το ορίζουμε τουλάχιστον συνειδητά. Είναι πολύ εύκολο να χαθεί κανείς στις «χαρές» του σώματος και της ύλης. Πολύ καλά γνωρίζω πόση δύναμη και εξουσία διαθέτουν οι στιγμές της ηδονής!