30. Καιρός να μάθω να σωπαίνω!

Πόσα μπράβο δεν εισπράξαμε απ' το δώρο του μυαλού, μήπως κανείς βραβεύτηκε για το χάρισμα της διαίσθησης;

Αγώνας τώρα, να παραμερίσει το μυαλό με τις υπερβολές του και να ενισχυθεί η διαίσθηση. Αυτή που τόσο έχουμε αμελήσει, κι έτσι μας εγκατέλειψε, αρνούμενη να επανέλθει όσο την υποτιμούμε. Τι να κάνει όταν η θέση της έμεινε πάντα κενή; Πώς να πολεμήσει τους ορθολογιστές;

Είναι καιρός να μάθω να σωπαίνω! Μόνο όταν σωπαίνω ανακαλύπτομαι! Μόνο τότε ηρεμούν οι ανησυχίες μου, τότε παύουν να χτυπούν οι φλέβες μου, γιατί τελειώνει η κόντρα και όλα είναι φύση ... Θεός, όλα είμαι!

Δεν χρειάζεται καταγραφή ... δεν χρειάζεται σκέψη. Το μόνο που χρειάζεται είναι σιωπή ... χωρίς μάτια ... χωρίς ακοή ... μόνο σιωπή, που σε βάζει στα χνάρια της και σε πάει όπου το μυαλό δεν γνωρίζει, τα μάτια δεν μπορούν, τα αφτιά ξεγελάνε.

Σιωπή, θησαυρός ανεκτίμητος, συχνά άπιαστος κάτω απ' τις συνθήκες που μάθαμε να ζούμε. Πολλή κουβέντα για το τίποτα. Πολλή περιγραφή χωρίς νόημα!