32. Η ανεκτικότητά μου φάνταζε αδυναμία

 

Αν με ρωτήσεις «τι θέλω» δεν ξέρω να απαντήσω. Όχι τώρα, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά ποτέ δεν γνώριζα τι ήθελα πραγματικά ... Τι θέλω, λοιπόν; Σίγουρα, αυτό που θέλω είναι μόνο «αίσθηση», τίποτα που να περιγράφεται, να σχηματίζεται, να υλοποιείται. Αίσθηση, είναι ό,τι μου λείπει, όχι σχήματα, άνθρωποι, καταστάσεις χειροπιαστές. Πάντα έτσι ήταν μόνο που ήταν απροσδιόριστο και με γέμιζε ενοχές για το ανώριμο της φύσης μου. Όλοι έλεγαν τι ήθελαν συγκεκριμένα, εγώ, αν ήθελα να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα να πω τι θέλω.

Τι περίεργο ... Τώρα ξεδιάλυνε μέσα μου αυτή μου η «ενοχή» ... αυτό που ήθελα, πώς να το ζωγραφίσω; Πώς ζωγραφίζει κανείς την ηρεμία, τη γαλήνη, την αγάπη; Τι θα ήθελες; με ρωτούσαν συχνά ... και γω κόμπλαρα γιατί τίποτα δεν ήθελα απ' ό,τι οι άλλοι θα μπορούσαν να καταλάβουν. Και σιωπούσα ... και ντρεπόμουν που δεν ήξερα να πω τι πραγματικά ήθελα ... και πίστευα πως μειονεκτώ σε σχέση με εκείνους που περιέγραφαν τόπους, ανθρώπους, πράγματα.

Συχνά ένιωθα διαφορετική, όπως όταν δεν μπορούσα να μισήσω ανθρώπους που πραγματικά μου έκαναν κακό ... ένιωθα από τότε μακριά από συναισθήματα ικανά να με διαβρώσουν ... ασυνείδητα βέβαια, μα φρόντιζα τον εαυτό μου καλύτερα απ' ό,τι πίστευαν οι άλλοι για μένα ... η ανεκτικότητά μου φάνταζε αδυναμία, μα αυτή ήταν η μεγαλύτερή μου δύναμη. Πόσες φορές, όμως, δεν αισθάνθηκα και γι' αυτό ενοχή; Έχω θυμώσει πολύ στη ζωή μου ... έχω διαφωνήσει επίσης πολύ ... όλα αυτά κρατούν λίγο.

Αυτό που αργεί να φύγει απ' την ψυχή είναι η θλίψη ... Μια μόνιμη θλίψη που κουβάλησα εδώ που ήρθα, ίσως αιτία της διαίσθησης των γεγονότων που ακολούθησαν στη ζωή μου. Τι να πω ... και πάλι λέω πως από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου, υπήρξα ένας βαθιά μελαγχολικός άνθρωπος.