34. Μοναξιά, ο καλύτερος φίλος της ψυχής

 


Μ
όλις μένω μόνη μου, κάθε φορά, ανασυγκροτούμαι. Μέσα στις ανούσιες συζητήσεις που γίνονται συχνά με τους πολλούς, ξοδεύομαι κουραστικά. Μόλις κλείσει η πόρτα και βρεθώ με μένα, πόση τάξη μπαίνει στη ζωή μου ... μοναξιά, ο καλύτερος φίλος της ψυχής. Ανοίγει ορίζοντες, σου γνωρίζει άγνωστα μονοπάτια του νου, σε συντροφεύει απίθανα, σου αποκαλύπτει τις αντοχές σου, τους φόβους σου και σε μαθαίνει πως τίποτα δεν έχεις κατακτήσει σε βάθος. Όλα υπάρχουν σε άλλη μορφή και συχνά τα εντοπίζεις σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια!

 

Το μυαλό σε οδηγεί εκεί που νομίζεις πως το έχεις τελειώσει ... το φόβο. Πιστεύω πως είναι πράγματι ο μεγάλος εχθρός, και είμαι βέβαιη πως μόνο με την απουσία του μυαλού θα εξαλειφθεί. Είναι ο συνοδός της ύλης που επιμένει να τον συντηρεί. Όλος μας ο αγώνας είναι για να εκλείψει αυτό το απαράδεκτο συναίσθημα. Φόβος ... το λέω συχνά να τον ξορκίσω.

Όλη του τη ζωή ξόδεψε ο Καζαντζάκης για να μπορέσει να πει «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος». Το είχε αλήθεια κατορθώσει να δαμάσει αυτό το θεριό ή έτσι νόμιζε; Κανείς δεν ξέρει ... πάντως αγωνίστηκε γι' αυτό με λεβεντιά.