35. Στο μονοπάτι της «Μύησης» ...

 

Την καλύτερη ανάλυση του φόβου τη βρήκα στη «Μύηση»*, το «δικό σου» βιβλίο. Πόσο αληθινά αναπαριστά τα συναισθήματα και τις μορφές τους ... Βάλλεται κανείς από παντού, πάντα από τον ίδιο αντίπαλο, «εχθρό». Αγώνας για την πραγματικότητα ότι δεν είσαι αυτό, αγώνας να δεις ότι εσύ δεν ανήκεις εκεί. Αυτό το σημείο θέλει πολλή μελέτη γιατί είναι το δυσκολότερο κεφάλαιο στη ζωή μας.

Κάπου αλλού πάλι που στάθηκα με σκέψη, σχετικά με το βιβλίο πάντα, ήταν τα όνειρα που έβλεπε η γυναίκα αυτή, μετά την αποκάλυψη των πολλών ενσαρκώσεών της. Θυμάσαι που λέει πως ό,τι ήταν να προκύψει στη ζωή της, το έβλεπε σε όνειρο πριν συμβεί. Έτσι αποφάσισε να γράφει τα όνειρά της, που ήταν πάντα προφητικά για κείνη. Το πριν και η συνέχεια ήρθαν να της φανερώσουν πως όλα προϋπάρχουν σαν γεγονότα, πως όλα που συμβαίνουν είναι πραγματικότητες από το παρελθόν!

   

Τότε πώς εμείς μπορούμε να αλλάξουμε κάτι όταν ούτε εκείνη με την τόσο ανεπτυγμένη συνειδητότητα δεν κατόρθωσε να ελέγξει τα γεγονότα της ζωής της; Επομένως, καλά πιστεύω πως ο χάρτης της ζωής σου δεν αλλάζει σημαντικά ... αυτό που αλλάζει είναι η αντίληψη που αποκτάς με τη γνώση και όχι το πεπρωμένο σου. Αυτό έχει διαμορφωθεί ατέλειωτα χρόνια και δεν είναι εύκολο να το αποφύγεις.

Απλά, η γνώση σε κάνει να αποστασιοποιείσαι από αυτά που συμβαίνουν και να καταλαβαίνεις καλύτερα πως ό,τι γίνεται είναι για να συμπληρωθεί ο πίνακας της δημιουργίας ... σ' αυτό σίγουρα έχεις αποφασίσει και συμβάλλει και συ και με τίποτα δεν μπορείς να αλλάξεις τη σειρά των βιωμάτων σου.

* Ελίζαμπεθ Χέϊκ, «Μύηση»