36. Οδηγίες προς ναυτιλομένους

Νινάκι μου, όλη αυτή η κούραση που εισέπραξες τον τελευταίο καιρό, πριν από την εκδρομή μας, σου βγήκε σε άρνηση και απογοήτευση (όχι αδικαιολόγητη μα υπερβολική). Αυτό, αντανακλώντας στην καθαρότητα της ψυχής σου, έγινε ένα μπαλάκι μικροβίων, που ζητούσε δίοδο διαφυγής ... Έπρεπε να σπάσει για να πάψει να υπάρχει εγκλωβισμένο ... άργησε να γίνει γιατί το είχες κάνει δυνατό συμβάλλοντας η ίδια στη δημιουργία του.

Μην ξαναδώσεις υπόσταση σε κάτι, που μόνο εσύ μπορείς να αποκλείσεις με τη στάση σου. Πριν γίνει κάτι «εστία μόλυνσης», απόκλεισέ το. Γνωρίζεις το πώς ...

Είμαι σίγουρη πως ξέρεις την κατάληξη, μα σε χαρακτηρίζει η δοτικότητα, η υπερβολή, το πάθος! Έτσι, δεν αφήνεις ανάσα σε σένα, και λίγο πριν σκάσεις ... επαναστατείς! Τότε, όμως, είναι αργά γιατί ο εχθρός είναι στο σώμα σου. Μην αφήνεις χώρο να χωρέσει ξανά.

Βάλε άλλο ρυθμό στη ζωή σου και γίνε πιο επιλεκτική. Κανένας δεν θα σε κατηγορήσει γι'αυτό. Αυτοί που έχουν πραγματική ανάγκη, θα σε βρουν και φεύγοντας δεν θα αφήσουν σκουπίδια πίσω τους, γιατί θα σεβαστούν τα λόγια και το χρόνο σου. Όλοι οι άλλοι, νομίζουν ότι σε χρειάζονται και βρίσκοντας την πόρτα πάντα ανοιχτή, ξεχνούν να χτυπήσουν και φεύγοντας ξεχνούν να κλείσουν, με αποτέλεσμα να μπαίνει ό,τι εσύ φρόντισες να διώξεις από μέσα τους (κακίες, ζήλιες, εγωισμοί).

Έτσι που είσαι εσύ, μετά από κάθε τέτοια συνάντηση, είναι φυσικό να γίνεσαι εύκολος στόχος. Ακόμα και στην εκδρομή μας υπήρχαν οι «εκμεταλλευτές» της αντοχής σου. Σιγά σιγά, όλα θα φτιάξουν. Όλοι πρέπει να μάθουν να σέβονται τις σιωπές των άλλων. Μη σπαταλιέσαι άνευ λόγου. Θα χρειαστείς.