37. Στο παρελθόν περιέχεται το μέλλον

 

Γνωστά τα συναισθήματα που περιέγραψες στην κουβέντα μας. Και γω, έτσι σε βρίσκω στην ερημιά μου, μυρίζοντας την ατμόσφαιρα ή όταν χάνεται το βλέμμα μου στο «πουθενά» της ύπαρξής μου. Σαν αίσθηση σε φθάνω και ξαφνικά παύω να είμαι μόνη ... έτσι γίνεται, ο αέρας σε φέρνει και αυτός πάλι σε παίρνει μακριά. Δεν υπάρχει μακριά όμως, ούτε κοντά υπάρχει, μόνο το κυκλικό τώρα, γι' αυτό είναι πλάνη πως χανόμαστε ... ποτέ δεν χαθήκαμε στην πραγματικότητα, απλά βρεθήκαμε δύσκολα.

Κοινές ανησυχίες, όμοια συναισθήματα, ίδια αίσθηση για τα πράγματα, με μια κουβέντα: κοινό παρελθόν ... Κοινό παρελθόν είναι αυτό που δίνει διάρκεια στα πράγματα. Βέβαια, παίζει ρόλο και αν ποτέ το «κατανοείς».

Αυτό είναι η σχέση μας, τελικά. Είναι οι ίδιες θύμισες, η ίδια λογική των πραγμάτων, η ίδια αίσθηση για το αλλού της Αρχής της! Δεν είμαστε από δω ούτε βρισκόμαστε τελείως εδώ, ο άλλος τόπος που μας έφερε, μας διεκδικεί ... μας καθορίζει ... ελέγχει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Αυτό το συναίσθημα που νιώθω και αυτή η κατανόηση δεν έχει σχέση με τα βιώματα και τη ζωή που έζησα στη γη ... είναι εξαϋλωμένη, καθαρή και γνήσια σαν Φως!

Όταν οι σκέψεις είναι σκόρπιες και το σώμα έντονο, ο χώρος της ψυχής μας είναι λίγος για το μέγεθος της θεϊκής Αγάπης. Κι ο χώρος αυτός δημιουργείται με πόνο ή απουσία πολλές φορές. Όταν αναζητάς το Θεό διώχνεις από κοντά σου, άθελά σου βέβαια, ό,τι σε δυσκολεύει να τον βρεις. Η αναζήτηση φέρνει κοντά σου διαφορετικούς ανθρώπους, λιγότερους αλλά ουσιαστικότερους.