38. Όταν στενεύουν τα κουράγια ...

 

Διαβάζοντας το βιβλίο «Τα εννιά πρόσωπα του Χριστού»* αναρωτιέμαι συνέχεια πού βρίσκεται η αλήθεια ... αν σκεφθεί κανείς πόσο δύσκολα ο άνθρωπος «κερδίζει» τη μύηση, νιώθει τη δυσκολία της ζωής που ζούμε. Δεν γνωρίζω στ' αλήθεια αν αυτό που ζούμε είναι η «μύηση». Μα έτσι πρέπει να είναι, διαφορετικά τι σκοπό έχουν οι ασκήσεις; Στις «πρώτες τάξεις του σχολείου», που εσύ με έβαλες, όλα φάνταζαν όμορφα, εύκολα, κατανοητά ... Τώρα είναι σαν να γύρισα στο νηπιαγωγείο ... και πάλι δύσκολα μου φαίνονται ...
 

Αυτό τον καιρό είμαι κουρασμένη χωρίς ιδιαίτερο λόγο ... συχνά νομίζω πως δεν έχω άλλο κουράγιο ... κάπου κάπου νιώθω ανία ... δεν βρίσκω νόημα ... σκοπό για τη συνέχεια. Ευτυχώς, περνάει κι αυτό και πάλι παλεύω να φθάσω. Να φθάσω πού; Να φθάσω πότε; Κανένας εκτός από σένα δεν μπορεί να καταλάβει. Κανένας άλλος δεν εννοεί το άσκοπο της αγωνίας μου. Απόδραση, η λέξη που κυριαρχεί στο νου όταν για μια στιγμή γνωρίζεις την απόλυτη μοναξιά σου.

Κι όμως, συνεχίζω έστω και αν απογοητεύομαι συχνά ... Μπα, δεν με αναγνωρίζω ... Τι συμβαίνει αλήθεια; Παράπονο είναι αυτό και πού να το ακουμπήσω; Παράπονο για όλους ... για όλα ... παράπονο για την άγνοια της γνώσης ...

Αυτό το βιβλίο, έτσι όπως είναι πολύ περιγραφικό, μου δείχνει κάποιες απ' τις αγωνίες της διαδρομής του Χριστού να μου είναι τόσο οικείες ... ας με συγχωρήσει ο Θεός γι' αυτόν τον συσχετισμό ... ίσως είναι υπερβολικός, μα αν σκεφτεί κανείς το απροετοίμαστο της φύσης μας, μια μικρή σύγκριση ίσως και να προκύπτει.

 

* Ευγένιος Ουίτγουερθ, « Τα Εννιά Πρόσωπα του Χριστού»