41. Διαβάζοντας «Το Πέμπτο Βουνό»*

 

Καλούμαστε να πιστέψουμε ό,τι δεν γνωρίζουμε, ό,τι δεν αποδεικνύεται, ό,τι μόνο σαν αίσθηση έχουμε συλλάβει.

Διαβάζοντας αυτό το τρομερό βιβλίο του Κοέλο και μπαίνοντας στο πετσί του Ηλία, πόσες φορές δεν έκλαψα γιατί ήταν η ζωή μας, η ζωή όλων χωρίς εξαίρεση ... Πώς η αλήθεια ακουμπάει αργά και ταπεινά στις ψυχές μας, γλυκαίνει τους φόβους μας, εξανεμίζει τις ενοχές μας! Πόσο ανθρώπινος φαντάζει τότε ο Θεός και πόσο καλά μας διαπαιδαγωγεί και μας οδηγεί!

Σίγουρα κάποιες φορές φαντάζει σκληρός Πατέρας στα μάτια μας, μα είναι γιατί δεν γνωρίζουμε τη γλύκα του «τέλους», την ηρεμία της Αρχής! Είναι γιατί δεν καταλαβαίνουμε την υπομονή και την αγάπη Του, γιατί βλέπουμε και θυμόμαστε μόνο τα δύσκολα της τωρινής διαδρομής μας. Τώρα που Tον αμφισβητήσαμε, τώρα φθάσαμε στο σημείο να Τον πιστέψουμε απόλυτα ... Πώς να μην δοξάσει κανείς το έργο Του!

Τέλειωσε κι αυτό το βιβλίο αφήνοντας μια αίσθηση διπλής όψεως ... χαρά για την αλήθεια που κουβαλάει, και θλίψη ακόμα και για τους ανθρώπους του Θεού ... όπως ήταν ο Ηλίας. Τόσος αγώνας, τόσος πόνος, τόση απόδειξη πίστης και κουράγιου!

* Πάολο Κοέλο, «Το Πέμπτο Βουνό».