42. Μια πυραμίδα, το σχήμα ανάμεσα
στα μάτια μου

 

Γλυκιά μου, όλα είναι τόσο σύντομα, σαν ένα άνοιγμα του ματιού ... όταν μας δυσαρεστούν φαντάζουν ατέλειωτα, και όταν μας ευχαριστούν κρατούν όσο μιας στιγμής χαρά ... και όμως η διάρκειά τους είναι η ίδια: μια στιγμή στην αιωνιότητα. Μεγάλη φαντάζει η ζωή γιατί είναι γεμάτη συνήθως απογοητεύσεις, πίκρες, απώλειες. Λίγες οι χαρές, τόσες όσο για να μας κάνουν να αντέχουμε ό,τι αλλιώτικα θα εγκαταλείπαμε χωρίς δεύτερη σκέψη!

Δεν ξέρω αν όλο αυτό το παιχνίδι αξίζει να το παίζει κανείς, αν δεν έχει βρει μέσα του το φως στο βάθος της πυραμίδας ... μια πυραμίδα είναι τελευταία το σχήμα ανάμεσα στα μάτια μου και στην κορυφή της φαντάζει το φως, που απέχει πολύ απ' τη βάση των ματιών μου. Αυτά τα μάτια, τα γήινα, έχουν άλλη δουλειά εδώ που βρίσκονται, μα σίγουρα βλέπουν απειροελάχιστα σε σχέση με τα μάτια τα αληθινά και αιώνια, τα μάτια της ψυχής. Αυτά τα μάτια, που κουβαλάμε μαζί μας όταν ερχόμαστε για συγκεκριμένη δουλειά εδώ στη γη, έχουν μικρές δυνατότητες, αν εμείς δεν μπορέσουμε να τα φωτίσουμε με ανταύγειες άλλης αντίληψης αναπόδεικτης, μα ουσιαστικής και πραγματικής, όσο κι αυτή η ζωή που μας περιβάλλει.

Όταν μιλώ μαζί σου μιλώ μαζί Του, δεν κρατώ τίποτα για μένα γιατί δεν είναι άλλωστε τίποτα δικό μου. Όμως μόνο μαζί σου συμβαίνει να θέλω να γυμνώσω την ύπαρξή μου χωρίς τίποτα να λογοκρίνω. Σε περιμένω με αγάπη και ανάγκη να σε δουν τα μάτια μου, που ακόμα ζητούν αποδείξεις για να χαρούν.