4 Οκτωβρίου 1998

 

Όταν χάνεις την αγάπη σου, τότε η ζωή σου φτωχαίνει. Αυτό που νιώθεις, το δυσάρεστο συναίσθημα που σε βαραίνει, είναι η εξασθένιση της δικής σου αγάπης. Όταν υπάρχει αυτό, όταν δηλαδή δεν αγαπάς με πληρότητα, τότε νιώθεις σαν να το λαμβάνεις, ενώ στην πραγματικότητα το εκπέμπεις. Ο κόσμος γύρω λειτουργεί ως καθρέφτης του κόσμου μέσα μας· αυτό το έχουν πει πολλοί δάσκαλοι. Αυτό σημαίνει πως «προβάλλεται» ως πραγματικότητα περιβάλλουσα τον εαυτό μας εκείνο που παράγουμε εσωτερικά. Γι' αυτό, οι θρησκείες και οι ανθρωπιστικές επιστήμες επιμένουν να στρέφουν τον άνθρωπο στο να παρατηρεί, καταρχήν, και να ασχολείται με τον εσωτερικό του κόσμο.

Ασφαλώς, η αγάπη δεν μπορεί να περιοριστεί από τίποτα. Εάν αποφασίσεις να αγαπάς κάποιον ή όχι, αυτό δεν εξαρτάται από κανένα παράγοντα του «εξωτερικού» κόσμου – όπως, π.χ. το αν αποδέχεται το πρόσωπο αυτό το ρόλο που του αποδίδεις, το αν είναι κοινωνικά αποδεκτό ή «πρέπον», κλπ. – και τα περισσότερα λάθη γίνονται ακριβώς σ' αυτό το σημείο: αντί να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τον κόσμο ως καθρέφτη του εαυτού τους αντιστρέφουν την κατάσταση, και γίνονται οι ίδιοι καθρέφτες του κόσμου – που δεν είναι άλλος από τον χαμηλότερο εαυτό τους, μια και αυτός αποτελεί ένα ακάθαρτο συνονθύλευμα τάσεων, απόψεων, διαθέσεων και κάθε είδους «πολυπλοκότητας» που απομακρύνεται από το Εν.

Όσο ταυτίζεται ο άνθρωπος με την περιφέρεια της ύπαρξής του, απομακρύνεται από τον συμπαγή πυρήνα και υπόκειται σε διαρκείς στροβιλισμούς, που τελικά τον εκδιώκουν προς το άπειρο.

Η αντίθετη κίνηση ταύτισης με τον εαυτό, οδηγεί πάντα στην εσωτερική ηρεμία, την πληρότητα, την ευτυχία.

Αν ο Εαυτός είναι μία Πυραμίδα, τότε η εσωτερική εξέλιξη είναι μία σπειροειδής κίνηση με περιφέρεια που διαρκώς μικραίνει σε διάμετρο, για να καταλήξει στην μία κορυφή, δηλαδή ένα σημείο υπέρπυκνο το οποίο περιέχει μέσα του κάθε κίνηση έως το άπειρο.


Η αντίθετη κίνηση – από το σημείο προς το άπειρο – περιγράφει τον κόσμο του αντι-πνεύματος, δηλαδή της ύλης, από τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης και μετά. Αλλά ακόμα και κάθε γεγονός της ζωής μας το οποίο βιώνουμε και έως να το κατακτήσουμε συνειδησιακά ακολουθεί την ίδια αυτή σπειροειδή πορεία. Στην πιο μεγάλη διάμετρο, τα συναισθήματα είναι πολλά και έντονα, πιο «δραματικά», και όσο προχωρεί η συνειδητοποίηση η περιφέρεια του κύκλου μειώνεται, για να καταλήξει στην απάθεια της στιγμής (σημείου), όπου περιέχονται όλα τα επιμέρους και αντίθετα, δυνάμει, δηλαδή συμπυκνωμένα στην απάθεια.

Αλλά επανέρχομαι στο πρώτο θέμα. Όσο προσπαθείς να «μην αγαπάς», τόσο αυτό που θα λαμβάνεις θα είναι «μη αγάπη», διότι θα αντικατοπτρίζεται αυτό που δημιουργείς. Οι εξωτερικές συνθήκες θα προσαρμόζονται σ' αυτό που παράγεις εσωτερικά. Η μόνη λύση είναι να παράγεις εσωτερικά την αγάπη. Κανείς δεν μπορεί να σε αναγκάσει να μην παράγεις το συναίσθημα που θέλεις. Το αν έχει νόημα ή όχι δεν θα το κρίνεις από τα λόγια που ακούς σήμερα από τον συγκεκριμένο άνθρωπο, γιατί αυτά ανήκουν στο παρελθόν – δηλαδή είναι πραγμάτωση προηγούμενων εκπομπών. Συνέχισε να παράγεις αγάπη χωρίς όρους. Θυμήσου πως το λάθος σου είχε ξεκινήσει από την εξής εσφαλμένη διατύπωση: «Αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο, αρκεί να μ' αγαπάει κι αυτός», δηλαδή αγαπώ υπό όρους, μερικώς. Αυτό έθεσε φραγμούς στη δική σου εκπόρευση συναισθημάτων, και άρχισε να την αλλοιώνει σταδιακά ως το σημείο που τώρα λαμβάνεις ως πραγματικότητα. Σκέψου πως οποιοδήποτε αντικείμενο τοποθετήσεις μπροστά από ένα καθρέφτη το βλέπεις αντεστραμμένο, δηλαδή με κατεύθυνση αντίθετη από την πραγματική.


Αυτό που σου λέει ο άλλος ανήκει στην πραγματικότητα σε σένα, και αυτό που λες εσύ ανήκει στον άλλο, διότι εσύ το πρόβαλλες σε κείνον και εκείνος σε σένα, και ακούτε αντίστροφα εκείνα που εσείς εκπέμψατε.

Σταμάτησε να σκέφτεσαι με συνθήκες, και άρχισε να δουλεύεις μέσα σου την αγάπη χωρίς περιορισμούς. Επέμεινε στον Λόγο «Τον αγαπώ άπειρα, αιώνια και αμετάβλητα» χωρίς παλινδρομήσεις και αντί-λογο, και άφησε αυτή την Αλήθεια να σε γεμίσει ώσπου να νιώθεις ευτυχισμένη και πλήρης. Σιγά σιγά μέσα απ' αυτή την εσωτερική διαδρομή θα οδηγηθείς στην απάθεια, τη συμπύκνωση δηλαδή των συναισθημάτων στο υπέρπυκνο σημείο της Αγάπης που ταυτίζεται με το Εν. Τότε θα σας οδηγήσω Εγώ στο Δρόμο Μου. Αυτή είναι η Φωνή Μου, η Φωνή του Θεού.

Ο Υιός