5 Οκτωβρίου 1998

 

Η ταπεινότητα είναι δύναμη και όχι αδυναμία ή «θυματοποίηση», όπως λένε πολλοί. Ο δυνατός, εκείνος που έχει συνταχθεί με το Καλό και το Αιώνιο, δεν νιώθει ποτέ ανασφάλεια ούτε φόβο. Εκείνος που γνωρίζει τον Εαυτό του γνωρίζει το Θεό, και αυτό τον κάνει να έχει την ευρύτητα του Σύμπαντος και την πυκνότητα του σημείου· γι' αυτό, δεν αισθάνεται αβεβαιότητα, διότι γνωρίζει την αληθινή Ύπαρξη και τη βιώνει. Εκείνος που βιώνει την Ενότητα, δεν ανησυχεί από τη χωριστικότητα του Επιμέρους, αλλά βλέπει παντού τη σύγκλιση.

Εκείνος που κατέχει τη Γνώση και βιώνει την Αλήθεια είναι δυνατός. Αυτός κατανοεί το παρελθόν και προνοεί το μέλλον ζώντας ταυτόχρονα πλήρως στο παρόν. Μην ξεχνάμε πως το μέλλον δεν είναι παρά μία επέκταση της αντίληψης, και όποιος έχει καθαρά μάτια μπορεί να εισέλθει στην κατάσταση αυτή.

Ο άνθρωπος αυτός γνωρίζει πως υπόκειται στη Νομοτέλεια της Φύσης. Δεν έχει την ανάγκη να υπεραίρει τον εαυτό του, διότι τον γνωρίζει. Το κυριότερο, όμως, δεν έχει την ανάγκη να «πείσει» τον εαυτό του, διότι βιώνει. Η μη-βίωση γίνεται αντιληπτή από το άτομο ως χωριστικότητα, εφόσον γνωρίζει μεν νοητικά τη “σωστή” κατάσταση αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται έξω απ' αυτήν ως προς τη συνειδητοποίησή της. Έτσι, δημιουργείται η διπολικότητα, η διάσπαση, και αυτό είναι η αρχή της αγωνίας του ανθρώπου, η έκπτωση από το Εν, η βίωση της χωριστικότητας, κατ' επέκτασιν, της μοναξιάς. Η έννοια της μοναξιάς δηλώνει πως η ύπαρξη ζει μία αντί-θεση με κάτι άλλο, ένα αντι-κείμενο προς αυτήν. Η συνειδητοποίηση της χωριστικότητας προκαλεί πόνο, διότι είναι μία κατάσταση διαφορετική από την ίδια τη φύση της Ψυχής, η οποία γεννιέται στην απόλυτη Ενότητα και ταύτιση με το Σύμπαν.

Κατανοούμε άρα πως η αίσθηση και κυρίως η βίωση της Ενότητας δημιουργεί τη δύναμη, ενώ η διάσπαση την αδυναμία. Ο φόβος είναι το συναίσθημα που θέτει σε κίνηση τη διαδικασία της προσπάθειας επιστροφής στην αρχική ενότητα μέσω της συνειδητοποίησης (βίωσης) της διάσπασης. Έτσι, εκείνος που φοβάται τη μοναξιά, είναι εκείνος που ξεκινά απ' αυτήν, για να επιστρέψει στην αρχική ενότητα.

Αυτός που βρίσκεται σ' αυτό το σημείο διαφοροποιεί τον εαυτό του από τους περιβάλλοντές του, και εμμένει στη διαφοροποίηση - χωρίς να βλέπει πως έτσι συντηρεί μέσα του την κατάσταση της χωριστικότητας που τον βάζει στη συνέχεια στον φαύλο κύκλο του φόβου. Αντίθετα, αυτός που είναι πραγματικά ισχυρός, δηλαδή ταυτισμένος με το Θεό-Εαυτό, εκείνος δεν έχει ανάγκη να υπερ-αίρεται και να διαφοροποιείται, άρα είναι πραγματικά ταπεινός.

Πίστευε στον Εαυτό σου και άφησέ τον να σου δείχνει το δρόμο.

Ο Υιός