20 Ιανουαρίου 1999

 

Ο αγώνας που παρουσιάζει μεγάλες δυσκολίες είναι αυτός που ονομάζει τον πρωταθλητή. Τα όρια δεν είναι πουθενά καθορισμένα και ο κόπος είναι πάντα αντίστοιχος με το έπαθλο. Ακόμα όμως και αν το αποτέλεσμα δεν δικαιώσει τις ανθρώπινες προσδοκίες, ο Θεός πάντα βρίσκει χώρο στην ψυχή του αγωνιστή και εγκαθίσταται.

Το αν θα πρέπει να αλλάξει κάποιος το δρόμο του δεν κρίνεται από τα εμπόδια που αυτός ο δρόμος παρουσιάζει. Αντίθετα, τότε πρέπει να είναι κανείς πολύ επιφυλακτικός στο να αποφασίσει, γιατί τείνει να συγχέει την κόπωση με τη διάθεση αλλαγής πορείας. Μόνο τότε αλλάζει η πορεία, όταν πια δεν προκαλεί πόνο, διότι ο πόνος είναι η ένδειξη της εργασίας.

Τα βήματα στη νύχτα είναι αόρατα· μόλις όμως ξημερώσει, φαίνεται στο σύνολό του ο δρόμος που έχει διανυθεί.

Στη ζωή ξημερώνει όταν σιγήσει η φωνή της αδράνειας, όταν η ψυχή με γενναιότητα αποφασίσει να αντιμετωπίσει τους αγωνιστές του Σκότους. Και η μάχη δεν τελειώνει πριν ο κύκλος επιστρέψει στην αρχή του. Η φυγή από τη μάχη δεν είναι συνήθεια των αγαπημένων. Και το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί πριν κατακάτσει η σκόνη. Όποιος βρίσκεται εκεί, συνεχίζει χωρίς να απογοητεύεται ή να ασχολείται με πρώιμα και άτοπα συμπεράσματα. Άλλωστε τα συμπεράσματα ανήκουν στην Ιστορία – ενώ εκείνος ανήκει στη Ζωή.

Όποιος πιστεύει στον εαυτό του δεν έχει «ανάγκη» το Θεό, διότι τότε μόνο ο Θεός συγκατοικεί στην οικία του.

Όποιος αγαπάει αληθινά, όπως λέει, ξέρει πως καμιά πληγή δεν αιμορραγεί για πάντα. Άλλωστε, δίνει σημασία μόνο στις πληγές των αγαπημένων του.

Ο Υιός