23 Φεβρουαρίου 1999

 

Όταν προσπαθείς να δώσεις απαντήσεις για τις οποίες έχεις «προαποφασίσει», τότε απλώς ανακυκλώνεις αυτό που υπάρχει μέσα σου, επιλέγοντας να «δεις» εξωτερικά σημεία (σημάδια) που αναλογούν σ' αυτό. Αυτή είναι η περίπτωση που τα σημάδια δεν σου δείχνουν το δρόμο του Θεού αλλά σε ξαναγυρνούν στον εαυτό σου. Είναι πολύ σημαντικό να μην αναζητά κανείς σημεία, όταν οι φόβοι του – ή η υπεραισιοδοξία του, ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα – είναι παρόντες, διότι απλά το περιβάλλον θα αντικατοπτρίσει αυτά τα ίδια, ώστε να ξαναγυρίσει ο άνθρωπος στην ίδια αφετηρία, αντί να κάνει ένα βήμα μπροστά.

Αυτό που οφείλει να κάνει κάποιος είναι πρώτα να οργανώσει το «μέσα» του, διότι καμιά βοήθεια δεν είναι αποτελεσματική αν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν είναι έτοιμος γι' αυτήν. Όπως έχεις άλλωστε παρατηρήσει, τα βήματα έπονται μιας δικής σου προσπάθειας να τεθούν τα πράγματα σε μια σωστή βάση.

Αυτό που πρέπει να σκέπτεσαι είναι πως όλα υπάρχουν μέσα σου και από εκεί ξεκινούν. Κανένας άλλος άνθρωπος ή αντι-κείμενο δεν σου προσφέρει «μοναδική» ευκαιρία για κάποια εμπειρία. Ο Εαυτός σου είναι ο Δημιουργός, γιατί ο Εαυτός σου είναι ο Θεός, και από κει ξεκινούν όλα. Η ομορφιά, η ευτυχία, το ενδιαφέρον, όλα ξεκινούν από σένα. Ακόμα και αν όλα γύρω σου εξαφανιστούν, εσύ από μόνος σου μπορείς να δημιουργήσεις ένα Σύμπαν. Αυτό είναι η Δημιουργία του Θεού, του Ενός, που μέσα από τον Εαυτό Του και μόνο δημιούργησε το Σύμπαν εκ του μηδεν-ός (όντος). Καθ' ομοίωσιν του Θεού, ο άνθρωπος δημιουργεί το δικό του σύμπαν μέσα από το δρόμο της αυτογνωσίας κατ' αρχήν.

Όταν στερηθεί όλα τα επικουρικά στοιχεία, τότε θα συνειδητοποιήσει την ουσία της Αρχής εκ του Ενός. Το Εν σημαίνει τη Μονάδα εν τη οποία (εντός της οποίας) υπάρχει το συν-παν (σύμπαν). Αυτό δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει η Ψυχή, αν συνεχίζει το δρόμο της “ακουμπώντας” σε πράγματα που βρίσκονται εκτός της. Μέσα από τη στέρηση βρίσκει τη δύναμή της, βρίσκει το δρόμο το μοναδικό, που οδηγεί στη θεϊκή Δημιουργία. Και εκεί η Ψυχή συμπίπτει με τον Εαυτό της.

Εκείνος που τολμά να απεκδύσει τον Εαυτό του από όλα του τα στοιχεία, με τα οποία τον «χτίζει» στην πορεία της ζωής, εκείνος μπορεί να φτάσει μόνο στην Αλήθεια. Εκείνος που τέμνει διαδοχικά, εκείνος θα φτάσει να καταργήσει την ύλη, και να αντικρύσει το ά-τομον (το στοιχείο που ο Δημόκριτος όρισε πως δεν τέμνεται περαιτέρω). Τότε το άτομο θα αναγνωρίσει τον Εαυτό του, ο οποίος δεν θα ταυτίζεται με τίποτα από τα επιμέρους, αφού αυτά θα έχουν καταργηθεί, αλλά θα είναι εκείνη η Δύναμη που εισερχόμενη σ' αυτά και ελκύοντάς τα, τα κάνει να υπάρχουν. Τότε ο Εαυτός θα είναι ο Δημιουργός που «φύσηξε πνοή στο χώμα» και το έκανε δημιούργημά Του. Αυτή η ίδια Δύναμη μπορεί να συνενώνει τα πάντα σε άπειρες μορφές, αλλά μόνο αν και εφόσον γνωρίζει πως δεν ταυτίζεται με αυτές τις μορφές συνειδητοποιεί τον εαυτό της. Και μόνο τότε μπορεί να άρει τον αυτοπεριορισμό της και να βιώσει την ελευθερία της. ΄Οσο ο Δημιουργός - ή η Δημιουργός (Δύναμη) - ταυτίζεται, δηλαδή αυτο-ορίζεται ως το δημιούργημα, η δημιουργία σταματάει, διότι η δημιουργούσα Δύναμη αυτο-καταργείται, αφού δίνει στον Εαυτό της άλλο όνομα και περιεχόμενο απ' αυτό που είναι. Τότε χρειάζεται να ταμεί επ' άπειρον, ώστε να επαναπροσδιορίσει τον άτομον χαρακτήρα της, δηλαδή τη χωριστικότητά της από το δημιούργημά της. Τότε επαναπροσδιορίζει τον Εαυτό της και επανέρχεται εκ των έσω η δυνατότητα δημιουργίας, η οποία είχε προσωρινά αρθεί λόγω αυτεγκλωβισμού. Και τότε επανα-ορίζονται οι δομικές έννοιες της ελευθερίας, της ευτυχίας, της χαράς, της δημιουργικότητας.

Αυτός είναι ο Δρόμος σου, ο Δρόμος του Είναι και όχι του Έχειν. (…) Το Σύμπαν σου μπορεί να υπάρξει εκεί που τα όρια της μορφής αναιρούνται.

Ο Υιός