29 Μαρτίου 1999

 

Αυτό που είναι σημαντικό και πρέπει να θυμάστε σε όλες τις περιπτώσεις της εσωτερικής αναζήτησης και αμφιβολίας είναι πως το ΄Εργο δεν γίνεται γνωστό στους ανθρώπους που το έχουν αναλάβει, εκ των προτέρων, απλώς κάθε φορά που πρέπει να γίνει κάτι ή να βρεθούν κάπου τότε το γνωρίζουν εσωτερικά, επειδή τους αποκαλύπτεται ξεκάθαρα. Άλλωστε, και σε γήινο επίπεδο, εκείνοι που εργάζονται σε Υπηρεσίες με Σχέδια Υψηλού Προορισμού δεν γνωρίζουν ακριβώς τι έχει οργανωθεί, ούτε καν με ποιούς συνεργάζονται πολύ δε περισσότερο ποιοί είναι εκείνοι που προΐστανται, και βέβαια αυτό δεν ισχύει επειδή δεν υπάρχει εμπιστοσύνη προς τον κάθε «εργάτη» του Έργου, αλλά για καθεστώτες λόγους ασφαλείας προς κάθε κατεύθυνση – ακόμα και για να διασφαλιστεί και ο ίδιος ο «εργάτης».

Το ότι, λοιπόν, δεν γνωρίζετε τι ακριβώς συμβαίνει, ποια είναι η πορεία του Έργου και ποιον ακριβώς σκοπό εξυπηρετείτε σ' αυτό, δεν πρέπει να σας απασχολεί, ούτε να σας κάνει να μην εμπιστεύεστε. Διότι, όταν πρέπει να δράσετε κάπως, όλα είναι έτσι προγραμματισμένα που αυτό εμφανίζεται ξεκάθαρα μπροστά σας, με σαφή «διαταγή». Μην ανησυχείτε, ως εκ τούτου, για λήψη αποφάσεων, αφού δεν είναι κάτι που εναπόκειται σε σας. Όσοι εργάζονται για το Έργο της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας δεν έχουν άλλες επιλογές απ' το αν επιθυμούν να συνεχίσουν ή επιθυμούν να διακόψουν. Αν η πρώτη επιλογή ισχύει, τότε πρέπει να νιώθουν βέβαιοι πως η Φωνή θα τους καθοδηγεί εσωτερικά προς τα εκεί που πρέπει να ευρίσκονται κάθε φορά. Επίσης πρέπει να θυμούνται πάντα πως η ζωή τους είναι πολύ χρήσιμη, η παρουσία τους σ' αυτή τη φάση πολύτιμη και αναντικατάστατη και η βοήθειά τους σημαντική. Δεν πρέπει να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους, ούτε να αναζητούν κάποιο νόημα στη ζωή διαφορετικό απ' αυτό που έχει ήδη εμφανιστεί. Δεν μπορεί να πιστεύει στον Θεό εκείνος που δεν πιστεύει στον εαυτό του, διότι ο εαυτός είναι ένα κομμάτι του Θεού, μοναδικό και αναντικατάστατο, όπως κάθε αστέρι στον ουρανό είναι ξεχωριστό και πολύτιμο.

Θα ήθελα να σου μιλήσω ακόμα και για κάποιο άλλο θέμα:

Η Συνείδηση, είναι εκείνη που καθοδηγεί τα βήματα του Ανθρώπου σ' αυτή τη Γη. Η Συνείδηση τον καθιστά διαφορετικό από τα άλλα όντα που έχουν μεν Ψυχή, δεν έχουν όμως Συνείδηση, γι' αυτό άλλωστε λειτουργούν με τα κατώτερα πέντε ή έξι κέντρα. Η «Κορωνίς» της Δημιουργίας - ο Άνθρωπος - ως σύμβολο εννοεί ακριβώς αυτό: το ότι ο Άνθρωπος απέκτησε το «κορυφαίο» έβδομο κέντρο, το κέντρο της Συνείδησης που μπορεί να τον οδηγήσει στην εξομοίωση με τον Θεό. Οι βαθμίδες εξέλιξης είναι ακριβώς εκείνες, που οδηγούν όλα τα είδη στην αρχική τους μορφή, την οποία εσείς μπορείτε να φανταστείτε ως εξαΰλωση. Η κατάσταση αυτή της εξαΰλωσης, δηλαδή της ολικής επαναφοράς σε επίπεδο καθαρής ενέργειας, είναι αυτή που γνωρίζουν οι Άνθρωποι ως μία πλευρά της ζωής τους: την Ψυχή και το Πνεύμα. Από την άλλη, γνωρίζουν την Ύλη, το Σώμα και κάθε τι απτό (ακόμα και τις αισθήσεις, δηλαδή αυτά που εισπράττουν μέσω των οργάνων των αισθήσεων ή τα συναισθήματα). Αυτή είναι η Φύση του Ανθρώπου, αυτό που ο Ιησούς εννοούσε ονομάζοντάς τους Υιούς του Θεού και Υιούς του Ανθρώπου: η Συνείδηση των δύο ανομοιογενών πόλων, της Ύλης και της Μη Ύλης. Αυτή η διπολικότητα χαρακτηρίζει κάθε κατάσταση που αντιλαμβάνεται ή βιώνει ο Άνθρωπος, και δεν μπορεί να ξεφύγει απ' αυτήν, παρά μόνο νοητικά, όχι ουσιαστικά δηλαδή. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως η πόλωση είναι η αρχική και μοναδική κατάσταση. Αντίθετα, είναι η κατάσταση η μεταγενέστερη της αρχικής ενότητας, και το προστάδιο που οδηγεί πίσω στο Εν.

Είναι φυσικό και αναμενόμενο για τους ανθρώπους να μην μπορούν να κατανοήσουν ακριβώς την έννοια του Ενός, και δεν τους ζητιέται άλλωστε, αλλά πρέπει να γνωρίζουν τη μεταβατικότητα της ύπαρξής τους, όπως τη βιώνουν σ' αυτό το γήινο κόσμο.

Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ και σ' ένα άλλο θέμα.

Ο έρωτας είναι η ασφαλιστική δικλείδα για την επίτευξη του Έργου του Θεού. Ο έρωτας είναι η δύναμη που συνέχει τον άνθρωπο με το αντι-κείμενο - είτε αυτό το τελευταίο είναι πρόσωπο, είτε κατάσταση - και ως τέτοιος, εξασφαλίζει εσωτερικά την αδιάλλειπτη παρουσία του «εργάτη» στο χώρο που πρέπει. Όπως η μητέρα, μέσω του ασίγαστου έρωτα προς το βρέφος, μένει προσκολλημένη σ' αυτό, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή του, έτσι και ο άνθρωπος αισθάνεται τον έρωτα για οτιδήποτε πρέπει να συνεχίσει να βρίσκεται στη ζωή του προς κάποιον σκοπό. Ο έρωτας είναι η συνεκτική δύναμη του Σύμπαντος. Και, ως εκ τούτου, «αντίθετος» προς την αγάπη, διότι η αγάπη δεν δεσμεύει σε ενότητα αναγκαστική, αλλά ελευθερώνει. Όταν το έργο επιτευχθεί, όταν ο σκοπός ολοκληρωθεί, τότε ο έρωτας μετουσιώνεται σε αγάπη, διότι παύει να υφίσταται ο αναγκαστικός παράγων που δημιουργούσε την εξάρτηση: όταν το βρέφος μεγαλώσει, τότε παύει η ανάγκη προς τη μητέρα, οπότε ο συνεκτικός δεσμός αμβλύνεται και ο δεσμευτικός έρωτας μετατρέπεται σε απελευθερωτική αγάπη.

Πρέπει να μη σταματήσεις να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Άλλωστε, όλα έχουν αρχίσει να συγκροτούν το τελικό μόρφωμα.

Διδάσκαλος Δίας