8 Απριλίου 1999 (Μεγ. Πέμπτη)

 

Η ψυχική ταλαιπωρία που μπορεί να περνάει ένας άνθρωπος μοιάζει με τη σωματική άσκηση: ωφελεί τη συνολική οντότητά του, όπως η φυσική άσκηση ωφελεί το σώμα του. Οι σύγχρονοι άνθρωποι, που έχουν ξεχάσει τη σωματική κόπωση συνήθως πάσχουν από υπερβολική μαλθακότητα και αυτό έχει επιπτώσεις όχι μόνο στο υλικό αλλά και στο «πνευματικό» τους σώμα.

Το ίδιο και η ψυχική άσκηση· βοηθά την ψυχή να «δουλεύεται», να μη χαλαρώνει, να βρίσκεται σε ετοιμότητα, να ελέγχει τις αρχές της. Επειδή οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν με ακρίβεια και αντικειμενικότητα την κατάστασή τους και το τι τους χρειάζεται για να βελτιωθούν, καταφεύγουν στους γυμναστές, τους προπονητές, και ζητούν απ' αυτούς να τους βάλουν σε κάποιο πρόγραμμα άσκησης. Το ίδιο συμβαίνει και στον πνευματικό χώρο : οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «γυμναστές της ψυχής», σε Διδασκάλους και Οδηγούς, για να τους καθοδηγήσουν στην άσκηση της ψυχής τους. ΄Οπως δείχνουν, λοιπόν, εμπιστοσύνη στους φυσικούς τους γυμναστές και δεν παραπονούνται επειδή νιώθουν πόνο κατά τη διάρκεια της άσκησης, έτσι πρέπει να πράττουν και προς τους πνευματικούς γυμναστές : να εμπιστεύονται πως αυτό το «πρόγραμμα» είναι το απαιτούμενο για τη βελτίωση της ιδιαίτερης κατάστασής τους, και όταν νιώθουν πόνο ή κόπωση, να μην αμφισβητούν και να μην εγκαταλείπουν. Διότι ο πόνος αυτός είναι απαραίτητος για να ασκήσουν την ψυχή τους, να την καταστήσουν ικανή να αντιμετωπίζει τις απαιτήσεις των συγκυριών.

Αυτή είναι η σημασία της πίστης στην Καθοδήγηση των Διδασκάλων. Εκείνοι γνωρίζουν τις ιδιαίτερες συνθήκες και γνωρίζουν επίσης ποιες «ασκήσεις» θα είναι πιο αποτελεσματικές. Κι όμως, πόσο εύκολα οι άνθρωποι εμπιστεύονται άλλους ανθρώπους που απλώς έχουν ένα διαπιστευτήριο γνώσης περισσότερο, και δυσπιστούν στους Διδασκάλους ...

Στην αγαπημένη μαθήτρια

O.M. Aivanhov