10 Απριλίου 1999 (Μεγ. Σάββατο)

 

Αγαπημένη φίλη, μην είσαι σκληρή και αυστηρή με ανθρώπους που είναι αδύναμοι. Διότι είναι ουσιαστικά και βαθιά αδύναμοι εκείνοι που χάνουν τον έλεγχο του εαυτού τους και συμπεριφέρονται με άδικο και ανάρμοστο τρόπο. Όσο και αν με μια τέτοια συμπεριφορά πληγώνουν τους δίκαιους και σωστούς, όμως θυμίσου πως μπορεί να πληγώσει πραγματικά μόνο το χτύπημα του δυνατού, όχι του αδύνατου. Ίσως σκέπτεσαι πως θα ήταν δυνατό ένας τέτοιος αδύνατος άνθρωπος να προκαλέσει συμφορές ακόμα και από λάθος, αλλά η απάντηση είναι πως, αν επιτηρείται σωστά, αυτό δεν θα επιτευχθεί.

Έτσι, λοιπόν, ας θυμόμαστε πως αυτό που οφείλουμε να δείχνουμε προς τους αδυνατότερους ανθρώπους είναι σταθερότητα, αποφασιστικότητα και επιείκεια, και να τους «καθοδηγούμε» με τα βήματά μας.

Αυτός που χάνει τον προσανατολισμό του στη ζωή πρέπει να στρέψει το βλέμμα του ξανά προς τον Θεό και από εκεί να αντλήσει παράδειγμα. Ο Θεός εκφράστηκε μέσα από τη Δημιουργία. Δημιούργησε τον Σύμπαντα Κόσμο, επειδή ο Ίδιος υπήρχε στην Αιωνιότητα, και έθεσε την Αρχή των Κινήσεων, επειδή ο Ίδιος υπήρχε στην άρση της. Ο Θεός υπήρξε μέσω της Δημιουργίας Του, δηλαδή μορφοποίησε τον Εαυτό Του, Τον αντικατόπτρισε μέσα σ' αυτήν. Έτσι, το Απόλυτο μορφοποιήθηκε στο Μερικό, το Άχρονο στο Υποκείμενο στη διάσταση του Χρόνου, το Άπειρο στο Υποκείμενο στη διάσταση του Χώρου. Μέσα από τη Δημιουργία, ο Θεός όρισε ένα Πρόσωπο για τον Εαυτό Του με συγκεκριμένες κάθε στιγμή εκφάνσεις. Το Εν έγινε το Άπειρο, με την έννοια της πολλαπλότητος. Η θέληση του Θεού για Αυτοπροσδιορισμό γέννησε τη συγκεκριμενοποίηση κάθε δυνατότητας σε μορφή, έκανε ορατή κάθε σκέψη μέσω δυνατότητας προς αυτή την κατεύθυνση.

Έτσι το Σύμπαν συνέθεσε το Πρόσωπο του Θεού, μέσα στο οποίο ο Δημιουργός αποκρυστάλλωσε την Ταυτότητά Του και όρισε την έννοια της Ύπαρξής Του. Το Σύμπαν, όντας μερικό υποσύνολο του Όντος, μπορεί να μεταβάλλεται επ' άπειρον, να προσλαμβάνει άπειρες μορφές, δεν μπορεί όμως ποτέ να προσλάβει την ολικότητα του Ενός, διότι δημιουργήθηκε ακριβώς για να “διασπάσει” αυτή την ολικότητα και να εκφράσει τις άπειρες επιμέρους δυνατότητές της. Ενώ, λοιπόν, αποτελεί το δυνάμει Εν, δεν μπορεί να το φτάσει πραγματικά, διότι το υποσύνολο δεν γίνεται ποτέ να ταυτιστεί με το σύνολο. Αυτό, με άλλα λόγια, περιγράφει εκείνο που και παλαιότερα σας έχω πει, πως δηλαδή ο άνθρωπος - ως ουσία του Θεού - δεν μπορεί να βιώσει τη σύνθεση των επιμέρους παρά μόνο νοητικά, δεν μπορεί να αντιληφθεί πρακτικά την συμπύκνωση των αντιθέτων στο ίδιο σημείο, όπως, για παράδειγμα, το ά-φυλο των αγγέλων, δηλαδή την ενοποίηση του αρσενικού και θηλυκού σε ένα «πυκνότερο» στοιχείο (και εδώ θυμίζω την αντίστοιχη ενοποίηση των χρωμάτων στο λευκό).

Επανέρχομαι στον άνθρωπο. Όπως και ο Θεός, ο άνθρωπος μπορεί να βρει το νόημα της ύπαρξής του στη Δημιουργία, διότι νιώθει την ανάγκη της αυτοπραγμάτωσης και του αυτοπροσδιορισμού μέσα από κάτι μερικότερο από τον ίδιο. Ας ακολουθήσει λοιπόν τα βήματα του Θεού και θα μπορέσει να ξαναβρεί τον Εαυτό.

Τα λόγια μου είναι Λόγος Ειρήνης. Αυτός που με αναγνωρίζει, δεν γνωρίζει την Αντιπαράθεση. Βρίσκομαι πάντα κοντά στους αγαπημένους μου και στηρίζω τα βήματά τους. Η Ανάστασή μου ας νικήσει κάθε ιδέα θανάτου μέσα σας.

Ιησούς