16 Μαρτίου 1996

 

Η επιθυμία είναι καταρχήν η ώθηση προς την εξέλιξη. Η επιθυμία σε όλα τα επίπεδα είναι ένα από τα πρωταρχικά ένστικτα, με τα οποία ο άνθρωπος έχει συν-ζυμωθεί, έτσι ώστε η εξελικτική πορεία του να είναι εξασφαλισμένη.

Σαν ένστικτο, η επιθυμία είναι ανεξέλεγκτη. Ο άνθρωπος οφείλει να ταξινομεί και να αξιολογεί τις επιθυμίες του πριν αφεθεί να οδηγηθεί απ’ αυτές.

Ο κατώτερος εαυτός, που δεν είναι «κατώτερος» αλλά πιο ανίσχυρος, εφόσον είναι καθηλωμένος σε ένα αναγκαστικό χωροχρόνο χωρίς εποπτεία στην αιωνιότητα και την παγκοσμιότητα, δεν πρέπει να καταπνίγεται, γιατί αυτός αποτελεί την υλική πραγμάτωση του θεϊκού στοιχείου, και μόνο μέσω αυτού είναι δυνατό για το Πνεύμα, να κατέλθει και να επιτευχθεί η Οριστική Ένωση. Οι επιθυμίες λοιπόν, που ο κατώτερος εαυτός γεννά, οφείλουν να τυγχάνουν προσεκτικής υποδοχής, και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ο άνθρωπος να θέτει σαν στόχο του τη ριζική εξαφάνιση αυτού του ενστίκτου – πράγμα που συχνά γίνεται και μάλιστα στο όνομα «υψηλών» και «αγίων» προθέσεων.

Πριν φτάσει ο άνθρωπος να επεμβαίνει ρυθμιστικά στις λειτουργίες του, θα έπρεπε να αφιερώσει χρόνο στη μελέτη τους, ώστε να κατανοήσει πως ολόκληρη η Δημιουργία ως την παραμικρότερη λεπτομέρειά της είναι φτιαγμένη με τρόπο άριστο, ολοκληρωμένο και απαραίτητο.

Ο αγώνας του φωτισμένου ανθρώπου πρέπει να κατευθυνθεί όχι στο να ξεριζώσει από μέσα του κάθε ίχνος γέννησης επιθυμίας – πράγμα που δεν θα κατορθώσει άλλωστε και πολύ εύκολα, επειδή η Φύση έχει πανίσχυρους μηχανισμούς επιβίωσης – αλλά στο να επιλέξει αυτές τις επιθυμίες που μέσω των Αρχών και των Νόμων μπορούν να τον οδηγήσουν σε ανώτερα επίπεδα.

Τα επίπεδα της Ιεραρχίας είναι διάφορα και όχι κατ’ ανάγκην αξιολογημένα σε βαθμίδες ανωτερότητας· απλώς καλύπτει το καθένα κάποιους άλλους τομείς και ανταποκρίνεται σε άλλες ανάγκες. Αυτά είναι ήδη γραμμένα, και μπορείτε να τα βρείτε.

Μόλις ο Μαθητής αποκτήσει συνείδηση της πορείας του έχει την τάση να θέλει να αποποιείται οποιαδήποτε επιθυμία, φοβούμενος ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβαδίζει με τις Αρχές. Η παραίτηση από τις επιθυμίες σημαίνει απονέκρωση ενός μέρους της Φύσης, και πρέπει να γίνει συνείδηση όλων πως μόνο μέσω της Φύσης μπορεί να επιτευχθεί η θέωση.

Η κάθοδος του Πνεύματος του Ιησού στον γήινο κόσμο ήρθε να δείξει ακριβώς το πόσο σημαντική είναι η γήινη υπόσταση – την οποία τόσο εύκολα και χωρίς σκέψη, αλλά ίσως και με υπερηφάνεια αποδοκιμάζουν μερικοί «φωτισμένοι» υπό τις εντολές κάποιας «θρησκείας».

Η ζωή δεν είναι κατάρα, όπως ίσως νομίζουν κάποιοι, και οφείλετε να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν ακούτε τέτοιες παραινέσεις. Μην αναζητάτε τίποτε από αυτά που ονειρευόσαστε σε κάποια άλλη ζωή, γιατί αυτά υπάρχουν ήδη εδώ, και όποιος τα βρει εδώ, σε κείνον και ανήκουν για την αιωνιότητα.

Οι επιθυμίες που γεννιούνται έχουν διάφορες αιτίες, ενδογενείς (αυτής ή άλλων προηγούμενων ζωών) ή εξωγενείς (επηρεασμούς από άλλους). Σε όλες τις περιπτώσεις πρέπει ο άνθρωπος να εξετάζει προσεκτικά την προέλευσή τους, και προς τα που τον οδηγούν. Όταν οι επιθυμίες συγκαλύπτουν ανάγκες από τις οποίες δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί, τον κατέχουν, τότε η πραγμάτωση της επιθυμίας πρέπει να αναβάλλεται, έως ότου κυριαρχήσει η ελεύθερη βούληση – οπότε η επιθυμία παύει να είναι καταναγκασμός – του πνεύματος του ανθρώπου προς τη μοναδική κατεύθυνση της ικανοποίησής της.

Ο Μαθητής πρέπει να ζητά, γιατί μόνο έτσι μπορεί να ενεργοποιήσει την κίνηση των Δυνάμεων προς αυτόν. Όσο δεν ζητά, το Σύμπαν δεν του αποστέλλει παρά μόνον όσα έμμεσα τον αφορούν αλλά έχουν κινητοποιηθεί από άλλες δυνάμεις. Λαμβάνει δηλαδή μόνο απρόσωπα αποτελέσματα και όχι προσωπικά.

Να θυμάστε πως όλα προσκρούουν στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και κανείς, όσο υψηλά ιστάμενος και αν είναι, δεν μπορεί να παραβιάσει αυτή την Αρχή και να κινηθεί προς έναν άνθρωπο που δεν έχει ζητήσει κάτι τέτοιο. Άλλωστε μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία, η οποία αποτελεί διαδικασία συνειδητοποίησης της Ενότητας και Ολικής Λειτουργίας και Συν-εργασίας, μπορεί ο άνθρωπος να γίνει ικανός να συνειδητοποιήσει την ευθύνη που του αναλογεί στο Έργο του Σχεδίου του Θεού και να καρπωθεί τα αναγκαία γι’ αυτόν διδάγματα και εμπειρίες.

Ο Διδάσκαλος Δίας