23 Ιανουαρίου 1997

 

Αγαπημένη μαθήτρια, έχεις εύλογες απορίες για τη ζωή, και αυτές δεν θα μπορέσουν να ικανοποιηθούν, εφόσον η γνώση που δύναται να έχει ένας άνθρωπος είναι πολύ περιορισμένη σε σχέση με τους Νόμους του Σύμπαντος.

Στην ερωτική σχέση ο κάθε άνθρωπος εμφανίζει το αρχετυπικό αποτύπωμά του, όπου εμφανίζεται χωρίς έλεγχο αυτό, χωρίς τροποποιήσεις και επεμβάσεις, χωρίς να μπορεί να αποκρυφθεί ή να «ωραιοποιηθεί». Και ο άλλος άνθρωπος που συμμετέχει σ' αυτή τη σχέση βλέπει και αποκωδικοποιεί αυτό ακριβώς το αποτύπωμα, το οποίο έχει εγγράψει στο υποσυνείδητό του πριν ενσαρκωθεί και αυτό τον κάνει να αναζητά τον αντίστοιχο άνθρωπο. Έτσι, η εξωτερική ομορφιά ή οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα δεν είναι αυτή που ελκύει τους ανθρώπους σε μία σεξουαλική σχέση, αλλά η ενεργειακή τους ταυτότητα.

Αν λοιπόν ανησυχείς για το πώς μπορεί να «φαίνεσαι» σε κάποιον, πρέπει να σκέφτεσαι πως αυτό που εκείνος «βλέπει» είναι η ενεργειακή σου έκλυση, η αποτύπωση της ενέργειάς σου και όχι το σώμα ή όποιο άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Άλλωστε δεν πρέπει κανείς να ταυτίζεται με το σώμα, διότι το σώμα είναι κάτι που δανείζεται από τα κατώτερα υλικά επίπεδα για κάποιο χρονικό διάστημα, και αυτό προφανώς δεν του ανήκει ούτε και είναι αιώνια δικό του. Αν ξαναγυρίσουμε σε κάποιο παλιό παράδειγμα, βλέπουμε πως ο κάθε «ρόλος» απαιτεί ένα ορισμένο σωματικό τύπο, και ο άνθρωπος όταν ενσαρκώνεται υλοποιεί αυτή ακριβώς τη μορφή που θα βοηθήσει τη συγκεκριμένη αποστολή του, και θα τον κάνει αναγνωρίσιμο από εκείνους ακριβώς που πρέπει.

Το σημαντικό είναι να μην αντιμάχεται κανείς τον εαυτό του, να μην προσπαθεί να τον «ξεπεράσει», αλλά να τον γνωρίζει και στη συνέχεια να συνεργάζεται μαζί του για να πετύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Δυστυχώς οι άνθρωποι αναλώνουν πολλές προσπάθειες και κόπους στο να «αλλάξουν», χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η συγκεκριμένη υλοποιημένη μορφή έχει λόγο ύπαρξης να συμβάλλει στην επίτευξη του σκοπού της εδώ ζωής, και ότι, αν κατανάλωναν την αντίστοιχη ενέργεια στο να εξελίξουν όσα έχουν χωρίς να ταυτίζονται, τότε θα πετύχαιναν πολύ μεγαλύτερη ευτυχία. Άλλωστε πρέπει επίσης να λαμβάνουν υπόψιν ότι η παρούσα ενσάρκωση, την οποία αντιλαμβάνονται ως οριστική και αιώνια, αποτελεί στην πραγματικότητα ένα απλό «πέρασμα» από ένα χώρο για συγκεκριμένους λόγους σε μία «στιγμή» του Αιώνιου Χρόνου.

Οι ζωές στις συγκεκριμένες συνθήκες είναι περιορισμένες σε έναν γνωστό σου αριθμό. Οι δυνατότητες να συμπυκνωθούν οι αναγκαίες εμπειρίες είναι πολύ μεγάλες και οι άνθρωποι, αν θελήσουν, μπορούν να προχωρήσουν σε επόμενο στάδιο εξέλιξης. Αυτό εξηγεί βεβαίως πολλές από τις «αδικίες» που οι άνθρωποι θεωρούν ότι συμβαίνουν στη ζωή ενός ανθρώπου. Όπως έχω ξαναπεί, ο δρόμος δεν είναι προκαθορισμένος ως επιλογή, αλλά είναι προκαθορισμένα τα σταυροδρόμια απ' όπου θα περάσει κάποιος. Οι επιλογές θα μορφώσουν μία οριστική πορεία – αυτό συμβαίνει και με τη «μόρφωση» του σώματος, της υλικής εικόνας του ανθρώπου: τα κύρια χαρακτηριστικά είναι προαποφασισμένα ως απαραίτητοι οδοδείκτες, όμως η τελική διαμόρφωση επιτυγχάνεται κατόπιν επιλογών διαδοχικών και χειρισμών του ανθρώπου. Όλα πάντως εξυπηρετούν το γενικό Σχέδιο Ζωής, και αυτό είναι κάτι που όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι τόσο καλύτερα θα μπορέσουν να κατευθύνουν τη ζωή τους προς το σωστό προσανατολισμό.

Η πορεία στη ζωή είναι πορεία σύγκλισης και συνένωσης, γι' αυτό ακριβώς το λόγο το σεξ είναι τόσο σημαντικό στη ζωή του κάθε ανθρώπου, επειδή του υπενθυμίζει τον ουσιωδέστερο λόγο ύπαρξής του. Κατά την πορεία του ο άνθρωπος αφομοιώνει άλλες ενέργειες α-πρόσωπες από το περιβάλλον ή και προσωπικές, οντότητες δηλαδή που προσομοιάζουν στη φύση του χωρίς να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο μ' αυτόν ώστε να έχουν αυτόνομη ύπαρξη, και ενώνεται έτσι σε μία διαρκώς πιο διευρημένη ύπαρξη. Αυτό συνεχίζεται και μετά το πέρασμα απ' αυτό τον κύκλο ζωών στον επόμενο, όπου οι ανθρώπινες ψυχές, ανάλογα με τους ανθρώπους που έχουν αγαπήσει, ενώνονται σε ισχυρότερους οργανισμούς με διευρυμένη συνειδητότητα, συμπυκνωμένη ισχύ και εκτεταμένη δράση. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να μαθευτεί ακόμα, διότι οι άνθρωποι δεν μπορούν ακόμα να κατανοήσουν την εξελικτική πορεία του Σύμπαντος.

Οι άνθρωποι οφείλουν να κατανοήσουν την αναγκαιότητα της μεταβολής και να μην επιμένουν να παγιώνουν καταστάσεις ψυχικές ή εξωτερικές, διότι αυτό αντίκειται στη ροή της συμπαντικής ενέργειας, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά διαφορά δυναμικού. Όπως η διαφορά δυναμικού στη Φυσική είναι υπαίτια για τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος, έτσι και στη Μετα-φυσική οδηγεί στην κίνηση των κοσμικών ενεργειών.

Οι άνθρωποι έχουν πολλές φορές την επιθυμία να σταματήσουν τη ζωή και αυτό το σταμάτημα το συγχέουν με την Αιωνιότητα: επιθυμούν να συνεχίσουν να έχουν κάτι απαράλλαχτα και αμετάκλητα στους Αιώνας των Αιώνων ή να είναι για πάντα κάπως – όπως τους φαίνεται πως είναι ικανοποιημένοι και δεν κατανοούν πως οι Νόμοι της Αιωνιότητας κάθε άλλο παρά με τη στατικότητα έχουν σχέση. Απ' την άλλη, μία κατάσταση που τους ικανοποιεί υπό τις δεδομένες συνθήκες δεν θα συνεχίσει να αξιολογείται το ίδιο υπό άλλες συνθήκες – εκτός αν φιλοδοξούν να σταματήσουν ολόκληρο το Σύμπαν! – και κάτι τέτοιο βέβαια ταυτίζεται με τον θάνατο. Πέρα από κάθε αλλαγή όμως βρίσκεται η ίδια ακριβώς κατάσταση της Ανώτατης Γαλήνης, που μέσα από κάθε κίνηση εξασφαλίζει την αίσθηση του Ενός, του Αιώνιου, του Άχρονου.

Προσπαθήστε να συμβαδίζετε με τις αιώνιες Αρχές και φιλοδοξείτε όχι να διατηρήσετε την ευτυχία – ως συναίσθημα – για πάντα, γιατί κάτι τέτοιο εκτός από ανέφικτο είναι και μάταιο και επιβλαβές εφόσον σημαίνει ακινησία=θάνατο, αλλά τη βεβαιότητα της αποταύτισης από κάθε συναίσθημα, τη βίωσή τους με τελική επιθυμία την α-πάθεια απ' αυτά σε ουσιαστικό επίπεδο. Θυμηθείτε πως το Όλον δεν πρέπει να συγχέεται και να ταυτίζεται με το Επιμέρους. Αυτό συμβαίνει συχνά όταν, για παράδειγμα, μία πράξη αμαυρώνει μέσα μας τη γενική εικόνα ενός ανθρώπου, ή όταν μία άτυχη στιγμή εμφανισιακής ατελούς κατάστασης είναι ικανή να χαρακτηρίσει συνολικά έναν άνθρωπο.

Η γενίκευση των επιμέρους και παροδικών μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα ξεστρατίσματα, γιατί δίνει βαρύτητα σε ένα συμπέρασμα που δεν βασίζεται στην καθολικότητα. Το να μάθει ο άνθρωπος να διακρίνει το παροδικό από το μόνιμο, το δευτερεύον από το κύριο, είναι μία εσωτερική αρετή που την εξασφαλίζει η νηφάλια κρίση, η υπομονή, η ορθή σκέψη. Να αποδίδει κανείς «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», είναι αναγκαίο για την εξέλιξή του στο δρόμο της Κοσμικής Αρμονίας.

Ζήστε τη Χαρά της Δημιουργίας μαζί με τον Δημιουργό της. Ξεχάστε το θάνατο, διότι η φωνή της Ζωής αντηχεί πια στ' αυτιά σας. Εμπιστευτείτε το Έργο που δημιουργείται από τον Εαυτό του. Αγαπημένη μαθήτρια, άκουσε μέσα του το καινούργιο που έρχεται. Όταν σου μιλήσει μην το αρνηθείς, γιατί το χωράφι σου έμεινε αφύτευτο για να δεχτεί αυτό το σπόρο. Τώρα ο Γεωργός του το γνωρίζει και προετοιμάζεται. Όταν θα έρθει η ώρα, ο δρόμος θα είναι ανοιχτός. Εσύ γνωρίζεις όσα γνωρίζει και το υποσυνείδητο. Πορεύου εν χαρά.

 

Οι Διδάσκαλοι Ζάντος, Ιησούς