25 Απριλίου 1997 (Μεγάλη Παρασκευή)

 

Μιλήσαμε για την αγάπη και σου επισήμανα πως η αγάπη που διαχέεις στον κόσμο ως α-πρόσωπο συναίσθημα σημαίνει καταρχήν κατανόηση, έπειτα απουσία αξιολόγησης και τελικά αποδοχή. Δεν είναι αναμενόμενο, βέβαια, να αγαπάς όλα τα πράγματα στον ίδιο βαθμό, διότι αυτό εξαρτάται από τον εσωτερικό δεσμό που έχεις με το καθένα, όμως, ακόμα και για όσα σου είναι ανοίκεια οφείλεις να έχεις κατανόηση, δηλαδή να μπορείς να αναγνωρίζεις τη θέση τους στον κόσμο, να παρακολουθείς αντικειμενικά την πορεία τους ώστε να δικαιολογείς τη βαθμίδα εξέλιξης στην οποία βρίσκονται. Αυτό θα σε απομακρύνει από κάθε διάθεση άσκησης κριτικής – όσο «δίκαιη» και αν πιστεύεις ότι είναι – επειδή θα αντιλαμβάνεσαι την αναγκαιότητα της συγκεκριμένης φάσης όπου βρίσκονται, και επίσης την προηγούμενη και προσεχή πορεία τους. Έτσι λειτουργεί η αποδοχή για όλα όσα δεν συμπαθούμε, και δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμπαθούμε, και αγγίζουμε εσωτερικά την α-πάθεια ως απομάκρυνση από τα συναισθήματα απόρριψης και καταδίκης, που έχουν ως αποτέλεσμα να απορρυθμίσουν τις δικές μας δονήσεις και να μας υποβιβάζουν σε μία ψυχική κατάσταση ταραχής και θλίψης. Το να αντιμετωπίζουμε, λοιπόν, με αγάπη όσα δεν συμπαθούμε ή όσα κατακρίνουμε, έστω και με δίκαια απολύτως κριτήρια, σημαίνει να προστατεύουμε τον εαυτό μας από δυσάρεστες δονήσεις και να επιτρέπουμε στα πράγματα να κινούνται μέσω της ιδίας βούλησής τους. Η διάθεση επέμβασης άλλωστε είναι μία επίδειξη εγωισμού εκ μέρους ακόμα και του δικαιότερου των ανθρώπων. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθάνεται οποιαδήποτε συναισθήματα του δημιουργούνται· ας σταματήσουμε όμως έγκαιρα στο επιφανειακό επίπεδο, όπου δεν εμπλέκεται στην ταραχή το βαθύτερο είναι μας.

Σου θυμίζω επίσης πως ένας λόγος που μας εμπλέκει σε τέτοιου είδους καταστάσεις είναι ο φόβος ότι απειλούμαστε, κάτι που, όπως ξέρεις, δεν ισχύει, διότι το όμοιο προσεγγίζει το όμοιο, και το κατώτερο δεν απειλεί το ανώτερο.

Αυτή είναι η αγάπη άνευ όρων, αυτή που τόσο σας θορυβεί, διότι μάθατε να ζείτε χωρίς αυτήν. Ακόμα και στην ύψιστη ψυχική ένωση, οι άνθρωποι θέτουν όρους και αγαπούν εφόσον αυτοί οι όροι ικανοποιούνται. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε οριστικά πως οι τροχιές της ζωής των ανθρώπων είναι πάντα παράλληλες, και έτσι κανείς δεν απειλείται από κανέναν άλλον· οι συγκρούσεις είναι αδύνατες, ένας φανταστικός φόβος που αποπροσανατολίζει από μόνος του τη διαδρομή εν ονόματι κάποιας επικείμενης πλην όμως ανύπαρκτης ες αεί σύγκρουσης. Όταν το κατανοήσετε βαθιά αυτό, τότε θα απαλλαχθείτε από το φόβο που σας προκαλούν αδιαλείπτως οι συνάνθρωποί σας. Ο φόβος της απώλειας ή, αλλιώς, του χωρισμού, είναι το πρωταρχικό συναίσθημα της αποκόλλησης της ψυχής από το θείο Εν, όταν ξεκίνησε τη διαδρομή της συνειδητοποίησής της· είναι λοιπόν, πρωταρχική θύμηση, αίσθηση ταυτισμένη με τις απαρχές της ύπαρξης και αφορά όμως την κάθε ψυχή χωριστά όσο εκείνη κινείται προς την Επαν-ένωση, οπότε αδίκως αποδίδεται στις σχέσεις με τους συνανθρώπους.

Είναι πολύ σημαντικό να επιβεβαιώσεις τη συναισθηματική σου κυριαρχία, και αυτό επιτυγχάνεται μέσα από σκληρή δοκιμασία και άσκηση. Μόνο μία υψηλή αγάπη μπορεί να καρποφορήσει γόνιμα, αλλιώς ο σπόρος του καρπού θα μεταφέρει το ατελές. Βεβαίως, αναγνωρίζεις πως ο δρόμος σου είναι ακόμα μακρύς, και όσο θα βρίσκεσαι μακριά δεν θα μπορείς να διακρίνεις το τέρμα. Όμως η πίστη πρέπει να είναι δυνατή για όσα είναι μακρινά και αόρατα. Η ψυχή είναι τότε μόνο ήρεμη, όταν πιστεύει στην αγάπη, που είναι η βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον που οδηγεί στο Τέλος που είναι η Αρχή, στο Εν που είναι το Παν. Χρησιμοποίησε, αν θες, το φόβο ως μέσο για να διδαχθείς το μη-Είναι, γνώριζε όμως πως ταυτίζεσαι με το Είναι, και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.

Η υπερβολική σωματική τρυφερότητα οδηγεί στη μαλθακότητα της ψυχής, και την οδηγεί στο να ταυτίσει λανθασμένα το τώρα με το αιώνιο.

Εγώ γνωρίζω ακριβώς τι ζητάς. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να γνωρίσεις και εσύ τι ζητάς, και αυτός είναι ο λόγος της υλοποίησης σε άμεσο χρόνο κάποιων σκέψεων, για να δοκιμάσεις τις συνέπειες που μπορεί να έχει η θέλησή σου προς κάποια κατεύθυνση.

Επιπλέον, είναι σημαντικό να καταλάβετε πως δεν πρέπει να ζητάτε, διότι κανείς δεν έχει τη δύναμη ενεργοποίησης άλλος από τον εαυτό σας που περικλείει τα Πάντα, επομένως η έλλειψη είναι ανυπόστατη και στην πραγματικότητα είναι μία φυγή από την Εργασία. Με άλλα λόγια, όταν ζητάς σημαίνει πως δεν βιώνεις το Τώρα, και η βίωση είναι η πορεία της Ψυχής. Όταν ταυτίζεσαι με το μη-Τώρα αυτοκαταργείσαι, και γι' αυτό νιώθεις τη μοναξιά και τον πόνο της χωριστικότητας. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός πόνος που ένιωσαν οι «πρώτοι» άνθρωποι της Μυθολογίας όταν επιθύμησαν το μη-Τώρα, αυτό που δεν είχαν, όταν δηλαδή απαρνήθηκαν την Πορεία της Βίωσης που ξεκίνησε ο Θεός χωρίζοντας τον Εαυτό του για να Τον συνειδητοποιήσει, όταν τέθηκαν εκτός του Έργου. Η φυγή απ' το Τώρα μπορεί, λοιπόν, μόνο πόνο να προξενήσει στον άνθρωπο, γιατί του θυμίζει το χωρισμό του από το Εν, τον Θεό.

Καταλαβαίνω πως κουράστηκες, γι' αυτό θα σταματήσει για λίγο ο δύσκολος δρόμος. Μπορείς να αποκοιμίσεις τη σκέψη σου, και να αναζητήσεις την αίσθηση. Η γήινη ζωή έχει να προσφέρει πολλή χαρά στους ανθρώπους που γνωρίζουν την κατάργηση του θανάτου.

Ιησούς


(συνέχεια που δόθηκε ως επεξήγηση)



Η επιθυμία έχει την έννοια της επιλογής και διαφοροποιείται από την αίσθηση της έλλειψης που συνεπάγεται το να ζητάς. Το να ζητάς υπονοεί πως δεν έχεις – απουσία – ενώ το να επιθυμείς υπονοεί πως επιλέγεις να κατευθύνεις την προσοχή σου σε κάποιο από Όλα, το μερικό από το Όλον.