3 Ιουνίου 1997

 

Η πίστη αφορά τον εαυτό σου, αφορά την ένωση, τη σύγκλιση. Ο εγωισμός αντίθετα έχει να κάνει με άλλους, εστιάζεται σε παρέμβαση στη ζωή άλλων, επομένως έχει να κάνει με απόκλιση, με διάσπαση.

(Δεν μου είναι απολύτως σαφές…)

Όταν πιστεύεις σε κάτι σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τη σύνδεσή σου με την αρμονία του Σύμπαντος και περιμένεις πως ο,τιδήποτε συμβεί θα είναι αυτό που έπρεπε. Η έπαρση, απ' την άλλη, σε κάνει να προκαθορίζεις μέσα σου αυτό που θέλεις να συμβεί, και αυτό περιμένεις, άσχετα από το αν αυτό μπορεί να εκφράζει την αρμονία του Σύμπαντος.

(Άρα, έχει να κάνει με το αποτέλεσμα).

Έχει να κάνει με το συναίσθημα που τρέφεις μέσα σου σχετικά με το αποτέλεσμα. Όταν πιστεύεις, η εσωτερική σου ισορροπία δεν εξαρτάται από κανένα αποτέλεσμα, ενώ όταν παρασύρεσαι από εγωισμό εξαρτάται από το αν το αποτέλεσμα είναι αυτό που ήθελες.

(Και τι γίνεται με τη δύναμη; Ο άνθρωπος δεν έχει τη δύναμη να «επιβάλλει» τη θέλησή του;)

Ο άνθρωπος έχει γενικά μεγάλη δύναμη. Εάν επιθυμεί κάτι έντονα και αποφασίσει την υλοποίησή του, συνήθως μπορεί να το επιτύχει. Εδώ εμπλέκεται ο εγωισμός όταν η επιθυμία είναι καταναγκαστική, δηλαδή δεν λαμβάνονται υπόψιν οι συνέπειες που θα έχει η ενεργοποίηση όλης της διαδικασίας. Τότε ο άνθρωπος δεν εμπιστεύεται το Σύμπαν, τους μηχανισμούς και την αρμονία του, αλλά επικεντρώνεται αποκλειστικά στην επιθυμία του και την ικανοποίησή της.

(Γιατί τότε δεν γίνεται κάτι που θέλω τόσο πολύ;)

Το ότι δεν γίνεται είναι δικό σου αυθαίρετο συμπέρασμα.

Δεν έχεις λάβει υπόψιν σου ότι η υλοποίηση μιας επιθυμίας, που αφορά ένα ολόκληρο πλάνο ζωής, δεν είναι δυνατό να επέλθει άμεσα και γρήγορα. Αν πάρεις σαν παράδειγμα τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές θα καταλάβεις τη διαδικασία: όσο πιο παλιό μοντέλο είναι, τόσο πιο αργός είναι στην επεξεργασία δεδομένων, ή στη μνήμη, ή στην εκτύπωση. Όσο πιο προηγμένη η τεχνολογία, τόσο αυτοματοποιείται η εργασία.

(Δηλαδή, είμαστε «παλιά μοντέλα»;)

Όσο κι αν το μυαλό, η διάνοια κάποιων από σας έχει προχωρήσει, το υλικό σώμα σας κατατάσσει στην «παλιά τεχνολογία». Κάποιοι μεγάλοι δάσκαλοι είχαν τη δυνατότητα να ξεπεράσουν αυτά τα όρια και να επισπεύσουν τις διαδικασίες: αυτό που βλέπατε τότε, τα «θαύματα» δηλαδή, ήταν μια άμεση υλοποίηση της επιθυμίας μέσω της δύναμης της σκέψης.

(Επανέρχομαι. Άρα, λοιπόν, αυτό που θέλω δεν έχει έρθει η ώρα του να πραγματοποιηθεί).

Ακριβώς. Αυτό που είναι δύσκολο για τους ανθρώπους, στην πραγματικότητα είναι άκαιρο. Το ίδιο ακριβώς πράγμα, όταν έρθει η κατάλληλη εποχή, γίνεται εύκολο και απλό. Η δυσκολία, λοιπόν, δεν είναι μία εγγενής ιδιότητα, αλλά ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος το ότι δεν έχει φτάσει η κατάλληλη στιγμή, ότι ο χρόνος δεν είναι επαρκής.

(Τι γίνεται με την περίπτωση ανθρώπων που επιθυμούν κάτι μια ζωή και δεν γίνεται;)

Μπορεί να το επιθυμούν, αλλά η απόκτησή του να τους φαίνεται πως θα τους φέρει αντιμέτωπους με μεγαλύτερα προβλήματα, οπότε οι ίδιοι να αποφεύγουν την υλοποίηση της επιθυμίας τους από φόβο προς το «άγνωστο» μέλλον. Αλλά αυτό είναι μια άλλη περίπτωση που δεν αφορά εσένα.

(Κάτι άσχετο: νιώθω πολύ γρήγορα κουρασμένη όταν συνομιλούμε.)

Η υπερκάλυψη στην περίπτωση της συνομιλίας μας απαιτεί πολύ διαφορετική εργασία, σε νοητικό επίπεδο, από το συνηθισμένο και σε αναγκάζει να βρίσκεσαι σε ιδιαίτερη εγρήγορση. Αυτό σε κουράζει. Άλλωστε είσαι και μία «γηραιά κυρία» …

(Αστείο;)

Υπό μορφήν αστείου. Είναι κάτι που γνωρίζεις.

(Πώς θα μπορούσα να βεβαιωθώ πως όλα αυτά είναι η αλήθεια, πως δεν έχω, π.χ. παραισθήσεις;)

Η αλήθεια είναι πως έχεις ακριβώς παρ-αισθήσεις!

Η αλήθεια είναι κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία, ήρεμα. Δώσε χρόνο στην αλήθεια και θα σου βεβαιώσει τον εαυτό της. Άλλωστε, ακόμα και αν δεν ήταν «αλήθεια», όπως το εννοείς, εσύ θα έχεις ζήσει μία αξιοπρεπή και όμορφη ζωή (στο έχω ξαναπεί αυτό μέσα από λόγια κάποιου γνωστού μας …). Αυτός είναι ο μόνος δρόμος.

(Έχεις δίκιο. Νομίζω πως, και αν ακόμα μου έλεγες τώρα πως δεν είναι αλήθεια, πάλι τα ίδια θα έκανα και θα πίστευα).

Ο αιώνας της Ζωής είναι ο δρόμος μου που περνάει από το ά-χρονο. Όσο η σκέψη σας με συνοδεύει, όλα θα σας είναι γνώριμα και οικεία. Το Φως και το Σκοτάδι είναι το ίδιο Ον, είναι η καρδιά που κινείται στο Αέναο Σύμπαν.

Πατήστε στα βήματα που έχουν ανοιχτεί, χωρίς φόβο, γιατί δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Ο θάνατος είναι ζωή, ο χώρος είναι η στιγμή. Όλα είναι σύμφωνα με όσα έχετε ήδη γνωρίσει.

Ιησούς