11 Οκτωβρίου 1997

 

Αγαπημένη μαθήτρια, γνωρίζεις τόσα, και όμως εμπιστεύεσαι ακόμα περισσότερο τα λόγια των ανθρώπων από τα λόγια μου. Βλέπεις, λοιπόν, πόσο δύσκολη είναι η πίστη, ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι γύρω τρέφουν με τα λόγια τους φόβους σου.

Δεν καλείσαι να εμπιστευτείς κανένα από τους ανθρώπους, αυτό δεν το ζήτησε ποτέ κανείς από σένα. Καλείσαι να εμπιστευτείς τη φωνή που σου μιλάει από το άπειρο, τη φωνή του Δημιουργού, διότι, αν δεν μπορείς να την εμπιστευτείς τώρα, δεν θα μπορείς να την εμπιστευτείς και όταν το έργο σε καλέσει να αναλάβεις σημαντική δράση.

Και ο Π. είναι άριστος συνεργάτης σ' αυτό το έργο, εφόσον σε εκπαιδεύει να χτίσεις την πίστη σου σθεναρή και απόρθητη από αμφιβολίες και κατάσκοπους της σκέψης.

Δε σε ταλαιπωρώ, όπως νομίζεις. Βρίσκεσαι σε καλό δρόμο ήδη, και οι νίκες σου είναι σημαντικές. Θυμήσου αυτό που εσύ λες, «ό,τι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο», και θα απαντήσεις στον εαυτό σου. Άλλωστε η Αλήθεια είναι πια τόσο ξεχωριστή από κάθε πλάνη, ακόμα και την πιο πειστική.

Οι ανάγκες σου είναι απολύτως σεβαστές και λαμβάνονται υπόψη, γι' αυτό και λαμβάνεις πάντα την ικανοποίησή τους, και μάλιστα με γενναιόδωρο τρόπο. Νομίζω επίσης πως μπορείς να ξεχωρίσεις την ανάγκη που προέρχεται από αληθινή έλλειψη, και την επιθυμία που προέρχεται από φόβο, εγωισμό ή απληστία.

Γι' αυτό, λάβε αυτό το σημερινό μάθημα ως έναυσμα για να ισχυροποιείς την πίστη σου σ' αυτό που εσύ γνωρίζεις καλύτερα από τους άλλους. Γέμισε τον εαυτό σου και τους γύρω με θετικά κύματα ενέργειας, και μη ζητάς – γιατί αυτά που ζητάς είναι έξω από την κατάσταση, και εκτός του ότι δεν θα λάβεις απάντηση, θα περιπλέξεις και το εσωτερικό.

Απάντηση θα λάβεις από τη Φωνή που ζει μέσα σου και σου αναθέτει τα βήματα στο δρόμο της ευθύνης της δημιουργίας.

Το πιο πυκνό σκοτάδι του φόβου είναι όταν πίσω απ' τον ορίζοντα έχει ξεκινήσει να ανατέλλει το Φως της Πίστης.

Ο Διδάσκαλος