15 Φεβρουαρίου 1998

 

Σου έχω μιλήσει και άλλη φορά για την αυστηρότητα και νομίζω πως είναι ένα θέμα που χρήζει περαιτέρω ανάλυσης. Η αυστηρότητα είναι στάση προσωπική, αφορά τον άνθρωπο που την υιοθετεί, και ουδόλως έχει να κάνει με εκείνους προς τους οποίους «απευθύνεται». Θέλω να πω μ' αυτό πως ένας άνθρωπος είναι ή όχι αυστηρός γενικά, και δεν μπορεί να είναι μόνο προς κάποια κατεύθυνση, διότι τότε υπάρχει κάπου ψεύδος. Η αυστηρότητα καταρχήν είναι συμπεριφορά προς τον ίδιο τον εαυτό· σημαίνει απαρέγκλιτη, συστηματική και οργανωμένη θέση ζωής, σημαίνει να δέχεται κανείς και να εφαρμόζει τους Νόμους σύμφωνα με το επίπεδο όπου έχει φτάσει να τους κατανοεί, σημαίνει γνώση και κριτική ικανότητα. Αν δεν υπάρχουν τα παραπάνω, τότε δεν μιλάμε για αυστηρότητα αλλά για εγωισμό και κακία μερικές φορές, η οποία εκδηλώνεται ως έλλειψη κατανόησης ή διάθεσης για κατανόηση, ως αναλγησία, και ασφαλώς απέχει πολύ από το να συντονίζεσαι με τους Νόμους.

Κάποτε σου είπα πως πρέπει μέσω της αυστηρότητας να αφήνεις τους άλλους να «κερδίσουν» αυτό που επιθυμούν. Αυτό δεν υπονοεί κανενός είδους εκδικητικό πνεύμα, αλλά έχει να κάνει με την ελευθερία τους· όσο και αν εσύ γνωρίζεις το Καλό και την Αλήθεια σε κάποια δεδομένη στιγμή, δεν μπορείς και δεν πρέπει να θεωρήσεις ότι είναι εξίσου αυτονόητο και για τους άλλους, και να μπεις στη διαδικασία να το περιμένεις απ' αυτούς ή να τους τιμωρείς επειδή δεν το εκδήλωσαν. Μπορείς μόνο να προσπαθήσεις να το υποδείξεις, και αυτό σαν βάση σημαίνει να αποδεχτείς και να παραδεχτείς την ελευθερία τους να το βρουν ή όχι. Διαφορετικά, είναι σαν να θέλεις να δείξεις πόσο κακό είναι να αφαιρείς τη ζωή, σκοτώνοντας ανθρώπους για παράδειγμα.

Μερικές φορές είσαι αρνητική σε πράγματα που κατά βάθος γνωρίζεις καλά, και αυτό συμβαίνει επειδή κάποια συναισθήματα καταφέρνουν να κυριαρχήσει η δόνησή τους και να συντονιστεί όλη σου η ψυχή μ' αυτά.

Η αυστηρότητα φυσικά δεν έχει καμία σχέση με αρνητικά συναισθήματα, όπως κακία, περιφρόνηση του ανθρώπου, αίσθηση επιβολής, κ.ά. διότι δηλώνει μόνο ότι ο άνθρωπος έχει ανακαλύψει την Αλήθεια, έχει συντονιστεί με αυτήν χωρίς να παρεγκλίνει καθόλου, άρα λοιπόν αισθάνεται ήρεμος, ασφαλής και εύχαρης· σ' αυτή την κατάσταση, δεν είναι δυνατόν παρά να αισθάνεται πλημμυρισμένος από αγάπη προς όλους και όλα, κατανόηση και διάθεση συγχώρεσης. Όντας ο ίδιος σίγουρος πως έχει ταχθεί με την Αλήθεια, εκπέμπει αυτή τη βεβαιότητα προς τους γύρω του, και δε νιώθει καμιά διάθεση να τους εξαναγκάσει με όποιο τρόπο να τη δουν και εκείνοι, όπως όταν λουζόμαστε από τον λαμπρό Ήλιο μια ημέρα στη θάλασσα δεν αγωνιούμε - ούτε καν σκεφτόμαστε - να προσπαθήσουμε να πείσουμε και τους διπλανούς μας πως βιώνουμε όλοι την εμπειρία ενός ηλιόλουστου πρωινού.

Όταν τα πράγματα δεν είναι τόσο αυτονόητα, τότε ελέγχουμε καταρχήν τον εαυτό μας, για να βεβαιωθούμε πως η αυστηρότητά μας είναι όντως συμπαράταξη με την Αλήθεια και όχι διάθεση να επιβληθούμε (με σκοπό να αντλήσουμε βίαια ενέργεια από τους άλλους, κλπ. όπως γνωρίζετε ήδη). Έπειτα συνεχίζουμε την πορεία μας χωρίς «προειδοποιήσεις», «απειλές» ή άλλα τέτοια και χωρίς φυσικά να αναλωνόμαστε στο να πείσουμε τους άλλους γι' αυτό που εμείς πράττουμε. Πρέπει να είναι εντελώς ξεκάθαρη στο μυαλό μας η αίσθηση πως η αυστηρότητα αφορά μόνο τον εαυτό μας, δεν είναι λοιπόν συμπεριφορά προς άλλους, δεν εκδηλώνεται με λόγια και μάλιστα βίαια και πιεστικά ή απολογητικά, και το κυριότερο, δεν μπορεί να συνοδεύεται από αρνητικά ή αγχωτικά συναισθήματα.

Ξέρω πως επιθυμείς μία επιβεβαίωση, και ξέρω πως οι ανάγκες σου είναι απολύτως ανθρώπινες. Οφείλεις όμως να γνωρίζεις το Αιθέριο και το Αιώνιο, να το αγγίζεις με το Πνεύμα, ακόμα και όταν δεν μπορείς να το κατακτήσεις.

Ιησούς