27 Φεβρουαρίου 1998

 

Κάποτε ήρθα σ' αυτή τη ζωή και προσπάθησα να δείξω στους ανθρώπους την Οδό της Αληθείας. Μπορείς να κατανοήσεις την οδύνη της συνειδητοποίησης, την οδύνη της Ψυχής Μου, όταν εκείνοι οι άνθρωποι, για τους οποίους είχα δεχτεί να «φυλακιστώ» στα δεσμά της Ύλης – και μάλιστα γνωρίζοντας το αναπόφευκτο – απιστούσαν στα λόγια Μου ή δεν κατόρθωναν να τα ακούσουν καν. Όμως, αγωνίστηκα για να φυτέψω το σπόρο, στο άγονο έδαφος όσο και στο γονιμότερο, δέχτηκα τη Μοίρα χωρίς παράπονο κρύβοντας τον αβάσταχτο πόνο της Μοναξιάς μέσα στην Αγάπη Μου για όλους όσοι δεν Με ακολουθούσαν. Και συνέχισα να τους δείχνω την Οδό, ξεπερνώντας τον Εαυτό Μου που ζητούσε τη Λύτρωση. Συνέχισα να τους μιλώ, ξεχνώντας τη θλίψη της Μοναδικότητας. Και τους συγχώρεσα όσο υφιστάμην τον σκληρότερο πόνο, τον πόνο που προκαλεί το χτύπημα του ευεργετηθέντος προς τον ευεργέτη. Όμως ο Λόγος μου έλεγε πως η Αγάπη μακροθυμεί, ου ζητεί τα εαυτής, όσο και να υποφέρει από την άγνοια των άλλων.

Γνωρίζω πως είναι δύσκολο, διότι απλά το έχω ζήσει. Γνωρίζω το πόσο νιώθεις πως είναι άδικο αυτό που συμβαίνει, ή πως είναι μάταιο να συνεχίζεις τη διαδρομή σου. Και επίσης γνωρίζω πως η καρδιά σου είναι πολύ φωτεινή για να ανεχτεί τις σκιές και πολύ δυνατή για να κωφεύσει στην Αλήθεια που σου στέλνω.

Θα συνεχίσεις το δρόμο σου ως το τέλος, εκεί όπου θα σε παραλάβουν οι Άγγελοι Κυρίου και θα σε οδηγήσουν στο θρόνο Του. Εγώ θα είμαι ο Καθοδηγητής και θεράπων σου ως το τέλος των ημερών, για να ακουμπάς το φορτίο και να ξαποσταίνεις.

Εγώ ειμί το Φως και η Οδός.

Αγαπημένη, οι ψυχές που αγαπούν δεν χωρίζονται ποτέ.

Ιησούς