31 Μαρτίου 1998

 

Σας μίλησα για την Αιώνια Ζωή, και σας την υποσχέθηκα.

Να που μπορείτε τώρα να την καταλάβετε: η Αιωνιότητα είναι η μετάβαση από τον κόσμο των πολώσεων στον κόσμο του Ενός, Αμετάβλητου και Απαθούς. Η Αιώνια Ζωή δεν έχει σχέση με το χρόνο - άλλωστε, και οι επιστήμονές σας λένε πια πως ο χρόνος είναι κάτι «τεχνητό» (αλλά γι' αυτό θα μιλήσουμε αργότερα) -, ούτε φυσικά τοποθετείται κάπου «αλλού», μετά τον θάνατο, κλπ., αλλά ανήκει σ' ένα άλλο επίπεδο νόησης: ανήκει στον χώρο όπου το κάθε πράγμα δεν έχει ανάγκη απ' το αντίθετό του - ή την απουσία του - για να οριστεί, εκεί όπου επομένως δεν υφίσταται ο Λόγος, διότι ο Λόγος ορίζει σ' αυτή τη ζωή, και μέσα απ' αυτό δίνει ύπαρξη. Έτσι, μίλησα για Αιώνια Ζωή, εννοώντας μέσα από το «συνεχής ζωή» την κατάργηση του θανάτου ως «απουσία ζωής». Κατάργησα το θάνατο και έδειξα πως η ψυχή μπορεί να αναχθεί τελικά σ' ένα επίπεδο όπου δεν υφίστανται ζεύγη [δηλαδή Ζωή-θάνατος (= έλλειψη, απουσία ζωής)], αλλά το τελικό Εν. Η ποιοτική μεταβολή του /ε/ σε /ο/ (δηλαδή η λέξη [Ον] που προκύπτει από το [Εν]) δείχνει ακριβώς την ποιοτική διαφορά της Πολωμένης και της Αιώνιας Ζωής. Όταν το Ον ξεφύγει απ' τη συνείδηση της διαίρεσης και της δυαδικότητας, θα μπορέσει να επιστρέψει στο Εν και τότε θα έχει καταργηθεί ο θάνατος ως πολικό/ζεύγος της Ζωής, στο δρόμο που Εγώ έδειξα με την κάθοδό Μου στην Ύλη.

Ιησούς