30 Ιουνίου 1998

 

Το «θέλω» και το «δεν θέλω» ανήκουν στο ίδιο φάσμα, όπως η αγάπη και το μίσος είναι συναισθήματα της ίδιας ποιότητας. Η αγάπη δεν διαφοροποιείται, ως προς τη γενική κατηγορία, από το μίσος, αλλά το αντίθετό της, η αδιαφορία. Το να αγαπάς ή το να μισείς διαφοροποιούνται ως προς την έκφανση, έχουν όμως κοινή βάση που τα τοποθετεί στην ίδια ποιοτικά κατηγορία: την έντονη και διακαή ενασχόληση με το αντι-κείμενο.

Έτσι, λοιπόν, η άρνηση και η κατάφαση μπορεί να αποτελούν κατά βάσιν μία όμοια αντί-δραση προς κάτι. Η διαφορετική αντίδραση δεν συνίσταται στο αντίθετο της κάθε έννοιας από τις δύο, αλλά στην έλλειψη αντί-δρασης. Δηλαδή, είτε άρνηση, είτε κατάφαση, παραμένει στην ουσία αντίδραση, ενώ κακώς η άρνηση θεωρείται ως έλλειψη αντίδρασης.

Η μεταβολή μιας συγκυρίας συμβαίνει όχι όταν εναλλάσσονται οι δύο διαφορετικές-ακραίες εκφάνσεις της δράσης ή του συναισθήματος (και οι ενδιάμεσές τους φυσικά), αλλά όταν καταργείται αυτή η δράση ή το συναίσθημα ως γενικότερη κατηγορία. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που βιώνει το θυμό και τον εκδηλώνει ανοικτά, όπως και ο άνθρωπος που τον έχει αρνηθεί και τον έχει απωθήσει, στην πραγματικότητα βρίσκονται σε κοινό επίπεδο.

Πολλές φορές συμβαίνει να θέλει κάποιος κάτι, και όταν συντρέχουν κάποιοι λόγοι και δεν δύναται να το έχει, το αρνείται και «δεν το θέλει». Εξακολουθεί να βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο με πριν. Η κατάσταση έχει μεταβληθεί εφόσον το «θέλω» και το «δεν θέλω» πάψουν να είναι ισχυρά μέσα του. Τότε αισθάνεται πως «ούτε θέλει», «ούτε δεν θέλει». Γενικότερα, δηλαδή, επεκτείνεται η οριοθέτηση του όντος ως ον και μη ον και αντιδιαστέλλεται με την απουσία του όντος.

Το ον, είτε ως όντος ον (θετικές ιδιότητες), είτε ως μη ον (αρνητικές ιδιότητες) εμπίπτει στην ίδια κατηγορία. Άρα το μη ον έχει οντότητα και παρουσία αντίστοιχη προς το ον.

Ο Υιός